Breifikjes

Twee auto’s blazen het gemeentehuis van Waalre op. Waalre is het Brabantse Damascus. Alleen de vluchtelingen ontbreken nog. Maar wacht maar tot volgende week. Dan komt de stroom op gang. Valkenswaard, Veldhoven en Eersel zijn al tentenkampen aan het inrichten. Waar dit conflict over gaat? Een paspoort dat niet op tijd klaar lag? Een rijbewijs? Iets met wietpasjes? Wie het weet mag het zeggen.

Zinvol geweld. Onlangs greep een man in het Limburgse Leudal naar brandbommen om het verwijderen van een illegaal hekje bij zijn huis te voorkomen. De zaak leek me meer iets voor de Rijdende Rechter. Maar het was oorlog. Met alles erop en eraan.

Las deze week over Amsterdamse agenten, die vooral in het weekend zwaar gedrogeerde jongelui niet meer in het politiebusje krijgen. Die doorgedraaide kinderen staan zo stijf van de spullen dat ze de beet van de politiehond zelfs niet meer voelen. Sterker nog: laatst beet zo’n kind de hond dood. Toen het beestje met de dierenambulance moest worden afgevoerd kostte dat zeven hulpverleners. Bij een ambulancemedewerker is het zwaailicht operatief uit zijn anus verwijderd. Het zwaaide nog.

In de Amsterdam Arena werd bij een ruzie een meneer zijn voet bijna van zijn been geschopt. Knokpartijtje. Skyboksen heet deze nieuwe vechtsport!

Ondertussen wordt iedere onschuldige wijkagent drie keer per week van zijn fiets gescholden. Dat laatste hoort bij de standaardprocedure van de parttime, niet meer aan een club gebonden hooligan. Dat is een nieuw soort dat puur voor het knokken komt. Hij weet waar ze dit weekend gaan slaan en gaat er met een groepje heen. Meedoen. Matten. Rammen. Beuken. Vaak houdt hij niet eens van voetbal. Weet zelfs niet dat FC Utrecht uit Utrecht komt of FC Groningen uit Groningen. Dat leerde hij niet op school. Een gebouw waar hij overigens nooit kwam. De plaatselijke leerplichtambtenaar lag zijn hele schooltijd in coma. Had zijn vader geregeld.

Wat is er aan de hand? Almelose Turk door een plaatselijke Henk & Ingrid doodgeslagen. Gelukkig wel een Stille Tocht. Daar ben ik dan weer zo blij mee. Wat is de oorzaak? Is er honger? Dorst? Sociale onvrede? Nu was er weer gedoe over een stukje snelweg tussen Amsterdam en Maarssen. Het is nagelnieuw, veertig kilometer lang en twintig kilometer breed. Er kunnen Boeings landen. Maar we mogen daar maar 100 rijden. En dat pikken we niet. De bedreigingen aan het adres van Rijkswaterstaat waren zo ernstig dat alle ambtenaren doorlopend beefden als rietjes. Sterker nog: het hele kantoor schudde en heeft de bijnaam Triltoren.

Waarom al dit geweld? Oké het spel van onze voetbalmiljonairtjes op het laatste EK was ronduit belabberd. We hebben de Raboploeg drie dagen met zijwieltjes in de Tour de France zien ploeteren. En dat was gênant. En zonder Taeke Taekema worden de Olympische Spelen een regelrecht debacle. Maar is dat een reden om te slaan?

Vorige week werd ik op een zebrapad bijna uit mijn gympen geschept door een scooter, die door rood raasde. Ik mocht na afloop blij zijn dat de bestuurder mijn kankerkop niet van mijn tyfuslijf rukte. Daar dreigde hij namelijk mee. Ik mocht deze keer doorlopen. Ik mompelde ‘sorry’ en bedankte de man. Mede namens vrouw en kinderen. Ondertussen groette ik op de stoep de tegel met het lieveheersbeestje. Die ligt daar omdat twee jaar geleden op die plek een andere bejaarde is doodgeranseld. Jammer dat ik mijn Batmanpak niet aan had. Dan piepte hij wel anders.

Het stadhuis van Waalre is zwartgeblakerd en ontzet. Door brandbommen. Iemand haalde zijn gelijk. Ik denk aan de dichter Friso Wiegersma, die ooit over een Brabants dorp schreef: En langs het tuinpad van mijn vader/ zag ik de hoge bomen staan/ ik was een kind en wist niet beter/ dan dat dat nooit voorbij zou gaan.

Wim Sonneveld zong het dagelijks in de Arbeidsvitaminen. In de wat? Precies. Misschien is dat het antwoord.