Froome zag de gele trui, zíjn trui

Z ijn benen jeukten. Zijn longen kriebelden. Zijn hart schreeuwde dat hij moest aanvallen. Man, wat wilde hij graag.

Maar Chris Froome mocht niet.

Hij mocht de etappe niet winnen. En de Tour al helemaal niet. Zelfs als Bradley Wiggins vandaag of morgen een been verliest – dan nóg mag Froome niet voor zijn eigen kansen rijden. Het staat niet in Het Plan van de wielerwiskundigen van Sky. Misschien volgend jaar. Of het jaar daarna. Of misschien wel nooit.

En dus heeft Froome deze Tour de taak om zichzelf te slachtofferen. Hij moet op kop in de wind boren en precies het juiste tempo bergop rijden. Als het even kan moet Froome ook nog Wiggo’s biefstuk in stukjes snijden, zijn billen afvegen en zijn wielerbroeken uitwassen. Hij is nu eenmaal knecht. En knechten hebben geen eigen leven.

Maar toch. Stiekem is Froome misschien wel de beste renner van deze Tour. Wat was er gebeurd als hij niet die anderhalve minuut in Seraing had verloren door een lekke band? Wat als hij had mogen demarreren op La Planche des Belles Filles, La Toussuire of Peyragudes? Je gaat mij niet vertellen dat hij niet aan zijn eigen kansen denkt als hij ’s avonds in zijn bed naar het plafond ligt te staren. Hij kan het nog zo goed proberen te verbergen, maar uiteindelijk is iedere wielrenner een egoïst. Ook die lieve, beleefde, hondstrouwe Chris Froome.

Je ziet het aan de manier waarop hij inhoudt als hij te hard bergop rijdt. Hij drukt zijn vingers op het radiootje in zijn oor, zodat iedereen kan zien dat de ploegleiding schreeuwt dat hij f*cking h*ll langzamer moet rijden omdat Wiggo niet kan volgen. Hij rijdt bewust twee lengtes voor zijn kopman uit en kijkt om de tien meter om, als een hondje dat te snel is voor zijn baasje. Het is zijn manier om de wereld te tonen dat hij harder kan.

Froome verloor de Tour voordat die begonnen was, op het moment dat hij zich committeerde aan Het Plan. Nu kan hij geen kant meer op. Afspraak is afspraak, en hij is te lief om door die afspraak heen te fietsen. Maar daarmee laat hij misschien wel de grootste kans van zijn carrière liggen om de Tour te winnen – Contador is er niet, Andy Schleck is er niet en de helft van de andere favorieten is in de eerste week weggevallen. En wie zegt dat hij volgend jaar weer zo goed is?

Op de laatste echte col van deze Tour moest Froome wéér zijn voet van het gaspedaal halen om Wiggo niet in de vernieling te rijden. Na de finish werd hij overvallen door journalisten. Er hingen honderd microfoons onder zijn lip, honderd keer kreeg hij dezelfde vraag, en honderd keer beantwoordde hij die met hetzelfde antwoord: „Ik doe mijn werk.”

Toen hij klaar was fietste hij terug naar de ploegbus. Op weg daarnaartoe moest hij langs het podium, waar precies op dat moment Bradley Wiggins in de gele trui werd gehesen. Ik keek naar Froome, Froome keek naar die trui. Zíjn gele trui. De blik in zijn ogen zei meer dan duizend woorden.

Spijt. Voor de rest van zijn leven.