Brieven

Marcel Möring

Met gekromde tenen las ik Marcel Mörings artikel ‘Gezocht: gevaar’ (Boeken, 06.07.2012). Wat Möring zegt is, ‘Met de literatuur gaat het slecht, het moet beter.’ Prima, vindt, maar ik vraag mij af hoe een dergelijk stuk kan bijdragen aan de kwaliteit van de literatuur. Publiceer liever, als de intentie er werkelijk is de cultuur naar een hoger niveau te tillen, stukken over de boeken die wél voldoen aan het eigen keurmerk. Zodat de lezers van de krant (dus potentiële kopers van het boek), maar ook schrijvers en uitgevers geïnspireerd het experiment. met beide handen vast te pakken. Want het klagen over een neerwaartse in de cultuur kan met gemak gezien worden als een bevestiging van deze neergang.

Stijn Verhoeff, Amsterdam

Marcel Möring 2

Marcel Möring stelt dat de roman is gedegradeerd tot amusement voor de middenklasse en hij vraagt zich vertwijfeld af: ‘Waar is de passie, waar het experiment?’ Niet in de boekhandel, heeft hij ontdekt. Allicht: daar moet de schoorsteen roken, en amusement voor de middenklasse verkoopt nu eenmaal beter. Passie en experiment zullen elders moeten worden gezocht – en wel in de bulk uitgaven in eigen beheer. ‘Maar dat wordt baggeren!’ hoor ik Möring al morren. Toegegeven, serieus zoeken vereist een andere houding dan achter je schrijftafel zitten lamenteren dat vroeger alles beter was. Er is moed voor nodig. Doorzettingsvermogen. En een open blik. Maar dan vind je ook wat. Romans vol passie en experiment: Anna, onder de tafel een pavlovwitte samba van Willem Bierman. Of De Stille wegen van Drenthe van Raymond ten Berge. Helaas zijn deze vondsten voor Möring onvoordelig: ze tonen aan dat ‘de gevaarlijke roman’ nog wél bestaat. Zijn artikel kan dus de kliko in, evenals zijn essay over de roman, dat in september verschijnt bij Athenaeum–Polak & Van Gennep, aldus de reclame onder zijn stuk: ook bij Möring moet de schoorsteen roken.

Frans H. Venema, Uitgever Permafrost, Literatuur in krakende kritieken