Alles kan de pers verdragen

We hadden al leven, dood, hemel, hel en vagevuur – nu hebben we twitterdood. Dat ben je als twitter je al doodverklaart, vóórdat je overlijden officieel is gemeld. Soms als je nog leeft, zoals bij Gabriel García Márquez (wel uitgetwitterd) in mei.

Een Grote Dood vraagt om een reeks van snelle RIP-tweets, liefst nog voor het nieuws ‘officieel’ is gemaakt door een razendsnel verstuurd persbericht. Kennelijk meent men dat er geen tijd te verliezen is.

Behalve dan bij Rutger Kopland.

Die stierf vorige week woensdag, maar zonder dat iemand het ANP belde. Op donderdag verscheen hier en daar een tweet, vrijdag wat meer. Zaterdag werden de rouwkaarten bezorgd. ’s Avonds wendde een wanhopige twitteraar zich zonder duidelijke aanleiding tot tweetkoningin Wouke van Scherrenburg – of zij dan misschien wist of Kopland echt dood was. Wouke wist van niets. Zondag werd de dichter postuum trending topic.

Nu.nl bracht woensdag een fotoserie van de afscheidsdienst. De eerste foto was mooi: een close-up van een vrouw wier hoofd vrijwel geheel schuil ging onder een gele zuidwester, waarop je de regendruppels kon zien liggen. Bijschrift bij de tweede foto: ‘Het was op uitdrukkelijk verzoek van de familie een besloten bijeenkomst.’ Voor ons van de pers geldt: ‘Alles kan ik verdragen […] Maar een besloten bijeenkomst, nee’

Zaterdag stond, al dan niet toevallig, het gedicht ‘Het kiezen van een ansichtkaart’ van Kopland in Trouw. Eigenlijk is het mooier zonder de laatste regel; misschien moeten we die voortaan via twitter verzenden.

Op de ansichtkaart staan een paar mannen

ze spelen pétanque onder een plataan

aan hun voeten de kogels die ze hebben gegooid

ze hebben het spel stilgelegd en denken na

ze staan in een kring met hun hoofden gebogen

over wat daar ligt

er ligt een probleem

zo hebben hun kogels nog nooit gelegen

ik kan heel lang kijken naar deze kaart

het zal daar bijna avond zijn, de schaduwen

zijn al lang, het einde van een warme dag

en terwijl er daar niets beweegt

groeit onzichtbaar langzaam een vraag

de vraag: wat nu

ik zou je deze kaart graag willen toesturen