Oh ja, dat broeikaseffect. We zouden 't bijna vergeten

CO2 zei u? CO2? Oh ja, dat was er ook nog. Koolstofdioxide. Het broeikaseffect. Iets met klimaat. Opwarming van de aarde. Enzovoorts. Misschien wel levensbedreigend, straks. We zouden het bijna vergeten.

Terwijl wereldwijd pogingen worden gedaan, tot nu toe nogal vruchteloos, om de financiële crisis – in Europa, in de Verenigde Staten – op te lossen, verscheen gisteren een rapport dat de bevolking weer eens met de neus op een ander mondiaal probleem drukt. Het Nederlands Planbureau voor de Leefomgeving en het Joint Research Centre van de Europese Commissie constateren daarin dat alle landen samen een nieuw wereldrecord uitstoten van broeikasgassen hebben gevestigd. Van 34 miljard ton in 2011. Op zichzelf is het ‘verbeteren’ van dit record trouwens niet zo bijzonder; dat gebeurt helaas nogal vaak. Al was er wel even een trendbreukje. Even leek het erop dat van de beloftes die een aantal landen – dus niet álle – elkaar in het Verdrag van Kyoto (1997) had gedaan, wel iets terecht zou komen. Voor een klein, te klein, deel is dat zelfs zo. In de Europese Unie liepen de emissies vorig jaar met 3 procent terug.

Maar de groei van de opkomende economieën doet dat effect meer dan teniet. Per hoofd van de bevolking vervuilt China het klimaat nu net zo veel als de 27 lidstaten van de EU samen. Misschien wel het beste bewijs dat de term ‘opkomend’ in het geval van China, en straks ook van India en andere landen, zo langzamerhand aan herijking toe is.

Want het verband tussen economische groei, die gepaard gaat met hoger energieverbruik, en stijgende emissies is evident. In tegenstelling tot klimaatsceptici zijn veel wetenschappers ervan overtuigd dat het broeikaseffect een grote bedreiging vormt. Het is dus wel wijs om het zekere voor het onzekere te nemen. Dat vinden veel regeringsleiders en andere politici ook. De opwarming van de aarde is daarom een regelmatig terugkerend thema voor een grote internationale conferentie. Zoals vorige maand in Rio de Janeiro, grote stad in een opkomende economie. Het resultaat liet, als gewoonlijk, zeer te wensen over.

De uitdaging waar de wereld voor staat, is de financiële crisis zodanig op te lossen dat die andere crisis, die met het klimaat, er niet dieper door wordt. Dat vergt bijvoorbeeld dat er meer dan nu het geval is een relatie wordt gelegd tussen energiebeleid en ontwikkelingshulp. En dat er in geïndustrialiseerde landen serieuzer werk wordt gemaakt van de potenties die schone energiebronnen bieden. Misschien is het nog niet te laat.