Kikkererwtenmeelkoekenpan

Bij onweerstaanbaar mooi keukengerei in een winkel, moet men razendsnel redeneren hoezeer men het nodig heeft. Je koopt nuchter bezien niet iets wat je niet kunt gebruiken. Behalve kunst natuurlijk. Voor begeerde gebruiksvoorwerpen moet je het geld je huishoudportemonnee uitkletsen. Dat je eigenlijk niet kunt leven zonder zo’n ding. Ik heb het met zaagmachines. Het overkomt me ook met pannen. Het Italiaanse koperen pannenatelier Antichi Mestieri helpt me aan een ijzersterk argument om een koekenpan zonder handvat aan te schaffen. Vele generaties na mij zullen hem nog gebruiken, zegt de fabrikant. Voor mijn kleinkinderen? Kopen!

Het is een zware roodkoperen pan met vertinde binnenkant. Volgens eeuwenoude traditie gemaakt, zegt de website antichimestieri.com. Wel met moderne technologie erbij, maar het hameren is gebleven. De bodem is met een hamer beslagen. Je ziet de putjes. ‘Niet voor het mooi’, zegt de fabrikant, ‘maar om de moleculen tegen elkaar aan te slaan voor meer stabiliteit van het materiaal.’ Concurrenten maken ook pannen met putjes in de bodem, maar dat is pseudohamerslag. Wij slaan de hamer met de hand. Zo bekeken is de prijs van 75 euro ook niet overdreven.

Maar nodig? De pan is de ideale en traditionele bakvorm voor een koek van kikkererwtenmeel die farinata wordt genoemd. Er zijn meer namen voor ongeveer dezelfde koek. De allersimpelste is een koek van beslag van meel, water, zout en wat olijfolie. Voor de op één na simpelste is aan het beslag rozemarijn toegevoegd.

Koper geleidt warmte goed en dat maakt dat de koek beter lukt en dat je minder energie nodig hebt. Ook dat beweert de fabrikant en hij maakt me er nog gelukkiger mee.

Voor hoe het precies moet, raadpleeg ik recepten op internet. Om subiet gek te worden. Ik verdenk receptenschrijvers ervan dat ze zelf niet eerst terdege beproefden wat ze mij willen laten koken en bakken. En dat ze elkaar overschrijven, zonder te weten waar het over gaat. Als de een schrijft dat het beslag voor farinata minstens vier uur moet rusten maar liever een hele nacht, schrijft een ander dat het vier uur moet rusten maar liever nog langer. Waarom? Het staat er niet bij, omdat overschrijvers het voor geen meter weten. En dan de verschillen. Dezelfde koek wordt bij de een gebakken op 230 graden in 50 minuten, bij de ander in 25 minuten.

Ik bakte in 40 minuten op 230 graden tegelijk drie koeken. In een gietijzeren pannetje, een porseleinen bakvorm en in de pan van koper. Ze kwamen mooi uit de oven, maar de koeken zaten alle drie muurvast. Geen verschil in bakgedrag tussen de vormen. Maar ik ga stug door met experimenten. Tot ik niet meer zonder koperen Italiaan kan.