Emotie in bescheidenheid

I Am Oak: Nowhere Or Tammensaari

pop ****

De cd’s die Thijs Kuijken de afgelopen paar jaar maakte, raakten het hart. Kuijken is bescheiden – zachtaardige stem, goeddeels akoestische muziek, ingehouden ritmes – maar niet onopvallend. Daarvoor is hij als zegsman te zeer aanwezig in zijn nummers. Dat zit hem deels in zijn zangstem, die ondanks de lijzige uitspraak toch een ondertoon van urgentie heeft, en soms dreiging.

Op deze nieuwe cd, die hij maakte in zijn eentje tijdens een kort verblijf in Finland, eind 2010, klinken de nummers eenvoudiger dan op eerdere cd’s. Franje als van mandoline en banjo ontbreekt hier. Daardoor zijn de liedjes minder makkelijk te karakteriseren als ‘folk-achtig’. Ze klinken puur. De mistige akkoorden op akoestische gitaar, de trefzekere drums, en hier en daar een viool of flard koorzang, in combinatie met Kuijkens dringende stem, is van grote schoonheid. Dat in zoiets bescheidens toch zoveel emotie schuilt, heeft te maken met de composities: ieder nummer kreeg een bijzondere wending. Zodat je als luisteraar steeds op scherp staat.

I Am Oak treedt op: 14/7 Beeldentuin Kröller-Müller; 29/7 Middagfestival, Castricum. Inl: iamoak.com