Brieven

Ik ben niet anders dan andere Nederlanders

Onder niet-westerse allochtone jongeren loopt de werkloosheid snel op, blijkt uit onderzoek van Forum, het instituut voor multiculturele vraagstukken (Op de hoogte , 17 juli). Kamerleden reageren door te zeggen dat er fikse boetes moeten komen op discriminatie.

Maar wat ik belangrijk vind, is dat de media nu eens stoppen met het gebruik van het woord allochtoon.

Volgens de definitie van het Centraal Planbureau kun je mij scharen onder de term ‘allochtoon van Antilliaanse afkomst’. Waarom ben ik anders dan anderen met een Nederlands paspoort? Ik ben geboren en getogen in Nederland, ik heb nooit in ‘mijn (moeders) land van herkomst’ gewoond, en hoewel ik het heerlijk vind om op vakantie te gaan naar Curaçao, zou ik pas echt een buitenstaander zijn als ik daar zou gaan wonen. Ik spreek geen Papiamento en ik kan niet anders zeggen dan dat ik de mentaliteit van een kaaskop heb. Dus waarom doen de media alsof ik geen echte Nederlander ben? Want zeg nou zelf, alleen in Nederland lijk ik een beetje exotisch, maar zodra ik in het buitenland ben, is het toch wel akelig duidelijk dat ik een Nederlander ben... Of ik nou wil of niet.

Discriminatie bij sollicitaties is absoluut een probleem dat aangepakt moet worden. Het gebeurt veelal onbewust. Bij sollicitaties kiest men vaak voor zekerheid, en zekerheid vindt men in het bekende. Het in stand houden van verschillen, door onderscheid te blijven maken tussen autochtoon en allochtoon, draagt absoluut niet aan een oplossing bij.

Zoeken naar een naald in een broodje

Met enige regelmaat berichten de media over vreemde voorwerpen die in voedingsmiddelen worden aangetroffen. Doorgaans is de nieuwswaarde gering, maar als het gebeurt aan boord van een vliegtuig dan is het al snel voorpaginanieuws.

De Koninklijke Marechaussee, het Openbaar Ministerie en de FBI hebben onafhankelijk van elkaar een onderzoek ingesteld naar naalden die afgelopen zondag in broodjes werden aangetroffen op vier vluchten van Delta Airlines vanaf Schiphol naar de Verenigde Staten (Op de hoogte, 18 juli).

Sinds 9/11 heeft de Europese wetgever de regelgeving ten aanzien van de beveiliging van de luchtvaart in een aantal stappen flink aangescherpt. Die strenge beveiligingsregels gelden ook voor maaltijden aan boord van het toestel. Maaltijden worden aangemerkt als vluchtbenodigdheden die zonder uitzondering moeten zijn gecontroleerd op de aanwezigheid van verboden voorwerpen. Een naald verstopt in een broodje kan worden aangemerkt als een verboden voorwerp. Er is immers sprake van een voorwerp met een scherpe punt waarmee ernstig letsel kan worden toegebracht.

Na afloop van een veiligheidsonderzoek moet de erkende leverancier ‘redelijkerwijs’ garanderen dat er geen verboden voorwerpen zijn verborgen in de maaltijden. Deze belangrijke nuance bevestigt dat de wetgever het oog voor de realiteit niet heeft verloren. Veiligheid kan immers nooit volledig worden gegarandeerd.

Het is moeilijk voor te stellen dat bereide broodjes allemaal afzonderlijk nog eens handmatig worden onderzocht op verboden voorwerpen, of dat zij eerst allemaal door een röntgenscanner gaan voordat zij in de trolley worden geladen. Zelfs wanneer dit wel zou gebeuren, valt nog niet volledig te garanderen dat ieder potentieel gevaarlijk voorwerp wordt opgespoord. Het blijft mensenwerk.

Vanzelfsprekend moet alles in het werk worden gesteld om de oorzaak van dit incident te achterhalen. Beleidsmakers moeten er echter wel voor waken dat naar aanleiding van zeldzame incidenten geen buitenproportionele veiligheidsmaatregelen worden afgedwongen van bedrijven die al op een zeer hoog veiligheidsniveau opereren.

Emile Roemer studeerde dus nul jaar

Wat flauw, die Boomerangkaart van Emile Roemer, over zijn ‘studietijd’ (Op de hoogte, 18 juli). ‘HAVO, 8 jaar’, staat erop. next.checkt heeft uitgezocht dat het de periode betreft van een mavo- én havo-opleiding.

Waarom heeft Boomerang de basisschool er ook niet gewoon bij gerekend, als ze zo graag lollig wilden zijn? Duurt het behalen van het havo-diploma nog langer!

Maar, noemen we dit studeren? Volgens mij komt dat na het voortgezet onderwijs.

Niet zeuren, gewoon campagne voeren

In minder dan twee maanden is het 12 september en juist nu het politieke handwerk voor het zomerreces is afgerond, blijft het opvallend stil vanuit alle politieke partijen. Het zogenaamde ‘permanent campaigning’ blijkt nog steeds een illusie in de Nederlandse politiek, ook al hebben sommige fracties daar de mond vol van. Sterker nog: zelfs in de laatste maanden voor de verkiezingen besluit men te starten met een surplace voordat de wedstrijd begint. Het gezamenlijke stilstaan tekent de verhoudingen in de Nederlandse politiek, waarin men voor de bühne probeert om de confrontatie op te zoeken maar er vervolgens toch vooral met elkaar compromissen moeten worden gesloten achter de schermen.

Niet dat er nu niets gebeurt. Lokale afdelingen zetten ondertussen al hun mensen in om te flyeren op markten en pleinen, maar het boegbeeld van de campagne is de lijsttrekker. Waarom benutten lijsttrekkers deze weken niet om hun verhaal over het voetlicht te krijgen? Nu heb je, in tegenstelling tot voorgaande weken waarin congres na congres werd gehouden, het podium alleen, want de concurrentie is op vakantie. Zeker voor de kleinere fracties met minder bekende standpunten of nieuwe lijsttrekkers is dit een uitgelezen kans om op een vernieuwende manier campagne te voeren. Lijsttrekkers hebben nu nog de mogelijkheid om een duidelijke visie neer te zetten. Kiezers smachten naar een politicus met een duidelijk verhaal. Vanuit het oogpunt van de kiezer valt de stilte in Den Haag dan ook zeker niet te begrijpen.