Column

Topsportmentaliteit

De oude Grieken legden altijd even de wapens neer tijdens de Olympische Spelen, maar wij sturen 17.000 militairen, 10.400 particuliere beveiligers, 3.500 geheimagenten, een marineschip, talloze helikopters, drones, speurhondenteams, vier jachtvliegtuigen en zes luchtdoelraketbatterijen, opdat we live en veilig kunnen badmintonnen. Topsportmentaliteit, heet dat.

Ik wilde iets liefs en ontroerends en Erica Terpstra-achtigs schrijven over de Spelen, maar het lukte niet, per abuis ontwikkelde ik langzaamaan een piepklein tyfushekeltje aan topsportmentaliteit. Dat ligt niet aan jullie, dappere atleten, jullie die zo knap dingen werpen, die zo knap rennen, die zo knap bodylotions aanprijzen – jullie zijn toppers. Nee, het komt door het Comité. Door het Olympisch Comité dat zo veel fraaie en humane leuzen bezigt over sportiviteit en respect, maar leuzen helaas vol loze blabla.

Blabla, bijvoorbeeld, over dat de Spelen ‘groen’ en ‘duurzaam’ zijn – maar hoe duurzaam en groen is een weggooistad, gesponsord door Dow Chemical en oliebedrijf BP. Blabla bijvoorbeeld over dat sporten zo gezond is – zolang het gesponsord wordt door Heineken, McDonald’s en Coca Cola. Blabla als sport belongs to everyone en putting human beings first – maar hoe humaan is het als een slager in Weymouth de politie op zijn dak krijgt omdat hij worstjes in de etalage hing in de vorm van ringen?

Ik wilde iets liefs en warms en ontroerends schrijven, maar toen las ik dat het Twitteraccount van protestgroep Space Hijackers dicht moest na klachten van het Comité, dat je in het Olympisch dorp geen T-shirts mag dragen met ‘politieke uitdrukkingen’, dat er voor andere dan de officiële sponsors restricties gelden op woorden als ‘Londen’, ‘2012’, ‘Zomer’ en ‘Spelen’ en dat je alleen mag linken naar de officiële website als je er iets liefs en warms bij zet. Dat er Britten wonen in aftandse flats, die zwaar in de buidel hebben getast voor een feestje waar ze niet om vroegen, waar ze niet heen kunnen, waar ze raketinstallaties voor op hun dak krijgen, waartegen ze kunnen protesteren, wat zinloos is.

A One Planet Olympics – zo heten de Spelen in Londen officieel. Het is een planeet waar je officiële cola drinkt en officiële frietjes eet met officiële mensen in officiële kleding en waar officiële topsportleuzen gelden, zoals ‘winnen doe je samen’. Samen, zonder mij.

Arjen van Veelen is columnist van nrc.next.