Stoere Neneh Cherry zoekt uitersten op

Neneh Cherry & The Thing. Gezien: 16/7 Melkweg Amsterdam.

Wel even slikken voor de fans van het springerige zangeresje dat een jaar of twintig geleden hits had met Buffalo Stance en 7 Seconds. Neneh Cherry maakte een comeback met The Thing, een Zweedse freejazzband die niet van plan is haar hitverleden op te halen. Al bij het eerste nummer schoot de tenorsaxofonist gierend uit de bocht en zette Neneh een enorme keel op. Dissonanten zijn veel leuker dan brave popliedjes, wilde ze zeggen. Om daarna weer net zo makkelijk over te schakelen op een zwoel Dream baby dream van Suicide.

Als blakende veertiger met onverminderd soepele danssteps wil Neneh Cherry kennelijk het liefst terug naar haar begindagen, toen indiepop nog uitdagend was en niet iedereen het altijd maar mooi hoefde te vinden. Ze schreeuwt en tiert en geeft haar jazzband alle ruimte om te improviseren. Haar album The Cherry Thing is een eerbetoon aan stiefvader Don Cherry, de jazztrompettist die zich ook niet in een hokje liet vangen. Ze krijste alsof ze pijn had in een heftig Too tough to die. Nog heftiger ging het tekeer in Dirt van The Stooges.

Sudden moment, een zoete ballad van saxofonist Mats Gustafson, ontaardde opnieuw in een kakofonie van schrille zang en anarchistische beukmuziek. Neneh Cherry is een stoere vrouw die met haar kredietwaardige popreputatie de uitersten zoekt van andersoortige muziek. Thuis nog maar even Buffalo Stance opgezet, want bij haar concert leek het of er een enorm gat in haar muziekverleden gaapte waar ze met zevenmijlslaarzen overheen was gestapt.