Nice guys finish last

Verwacht van Voeckler geen sympathieke glimlach. Liever veinst hij nog net iets meer pijn dan hij daadwerkelijk voelt. Liever trekt hij zijn gezicht samen alsof hij op een wesp zit te kauwen. Winnen is mooier als je het zo doet.

Toen Michael Boogerd vanmiddag bij Radio 1 zat, werd hem gevraagd wat het toch is met die 33-jarige man uit Schiltigheim, in het noorden van Frankrijk. Waarom iedereen een hekel aan hem heeft. Uit het antwoord van Boogerd bleek dat het peloton er ongeveer net zo over denkt als de gemiddelde niet-Franse televisiekijker.

De manier van koersen, de ‘houding’. Hij doet alsof hij kapot is en springt dan toch weg als een ander hem naar de finish gebracht heeft. Hij demarreert als er iemand staat te plassen. Dat toneelspel van afzien, met het geopende shirtje, de kin in de lucht, de lipjes getuit. En misschien nog het ergste: die voornaam waarvan je de ‘s’ niet uit hoort te spreken. Thomah.

Maar we zijn bereid een winnaar als hij veel te vergeven. Bijna alles zelfs, als hij zoals vandaag, op een van de warmste en zwaarste dagen van de Tour, op vier bergen achter elkaar als eerste boven is en met grote afstand de rit wint.

Iemand die zich elke dag wegcijfert in het peloton wordt geen volksheld. Wie wacht als een ander pech heeft wint geen etappe. Met een sympathieke glimlach verover je de bolletjestrui niet. Nice guys finish last. Hij niet, hij is Thomas Voeckler.