Ik blijf thuis, met Kerstmis houd ik mijn lange vakantie

Naam: Paulus Kellen (47)

Is: Hoofd beveiliging

Werkt: bij het Century Park Hotel in Jakarta

„Tijdens het Suikerfeest, eind augustus, hebben we in het hotel minder staf. De meeste mensen hier in Indonesië zijn moslim en die willen allemaal naar hun familie op het platteland. We proberen de schema’s zo te maken dat iedereen in elk geval een halve dag vrij heeft. Zelf werk ik wel met het Suikerfeest. Ik ben katholiek, en ik heb geruild met een islamitische collega. Mijn lange vakantie hou ik met Kerstmis.

„Dit jaar blijf ik lekker thuis in Jakarta met mijn vrouw en drie kinderen. Gewoon relaxt. Ik ben nog nooit met Kerst naar mijn geboorteplaats in Kupang geweest. Het is mijn passie juist andere plekken te zien. Naar Bali, of naar Manado. Dan gaan we naar het strand, de bergen in, of winkelen. We gaan souvenirs kopen voor onze buren en vrienden.

„In het hotel is het tijdens het Suikerfeest rustig. Er komen wel wat gasten uit andere steden, die hier een tussenstop maken op weg naar hun familie. Ze blijven dan één nacht wachten in Jakarta, omdat de files naar het platteland zo lang zijn. Speciaal voor hen hebben we dan eten uit het Midden-Oosten dat bij het Suikerfeest hoort, zoals dadels.

„We krijgen hier gasten uit binnen- en buitenland. De meesten zijn in Jakarta op dienstreis, maar vaak nemen ze dan wel hun familie mee. Er logeren ook veel sporters. Als hoofd beveiliging moet ik zorgen dat onze gasten veilig zijn en zich kunnen vermaken.

„Sommige gasten vragen zelfs of wij ze willen vergezellen naar de shoppingmall. Ze zijn hier voor het eerst en denken dat het er niet veilig is. Het is onze service om dan mee te gaan, gewoon in onze vrije tijd. Ik vind dat geen probleem.

„Ik geniet ervan informatie uit te wisselen met gasten uit het buitenland. Ik sprak eens met de manager van een team atleten uit het Midden-Oosten. Die was verbaasd dat ze hier gewoon konden rondlopen. In zijn eigen land konden buitenlanders ontvoerd worden, want die werden daar gezien als politieke troef.

„Laatst logeerde hier een Amerikaans ijshockeyteam. Zij hadden te veel gedronken en begonnen elkaar uit te schelden in de lobby. Kleine kindertjes schrokken ervan. Ik ben naar ze toe gegaan en heb gezegd dat je dat hier niet hoort te doen. Het was een interessante ervaring, want ze waren veel groter dan ik. Ik zei het gewoon met een grote glimlach, en ze namen het van me aan.”

Tekst & foto Elske Schouten