Een taxi en een huissleutel

Maandag, Daan en Patrick, Umea, Noord-Zweden

Hoogmoed komt voor de val. Alles zat mee. Van ritjes in campers tot een namiddag met een elandjager op de sneeuwscooter. De Scandinaviërs met wie we in contact kwamen, leken net zo enthousiast over de ontmoetingen als wijzelf. Nu het verwachtingsniveau echter boven de realiteitszin is uitgestegen, valt de tegenslag extra zwaar. Hoe kan het dat al deze mensen ons midden op het plein in Umeå zomaar voorbij lopen? Het bord met ‘slaapplek gezocht’ hangt onhandig voor mijn borst.

Na nog een kwartier navelstaren zie ik Patrick op wildvreemde mensen aflopen. Dat heb ik hem nog niet eerder zien doen. Ik volg zijn voorbeeld. Zonder resultaat. Bij gebrek aan betere ideeën houden we deze strategie vast.

Nog een half uur met afwijzingen volgt. Tot het moment dat we met Erik en Kikki in gesprek komen. Hun kinderen logeren bij vrienden, dus hebben zij tijd voor een avondje uit eten in een restaurant. Mentaal stellen wij ons in op de volgende teleurstelling.

Maar die komt niet.

Integendeel: Erik spreekt een taxichauffeur aan die ons korte tijd later buiten het centrum in een woonwijk afzet. Met de huissleutel van Erik en Kiki in ons hand. Vol ongeloof draaien we het slot open en stappen we de zitkamer binnen. We durven de instructies van Erik niet op te volgen, waardoor de biertjes in de ijskast de eerste drie uur onaangeraakt blijven. Rond elf uur wordt er aangebeld. Wij doen open en even lijken de rollen omgedraaid. Er volgt bier. Veel bier.