Verrassing en teleurstelling evenwichtig verdeeld op Julidans

Dans

Julidans. Voorstellingen 9, 10, 12, 13, 14/7. Inl: www.julidans.nl

Een groter verschil dan tussen de choreografen die Julidans openden respectievelijk afsloten, is nauwelijks denkbaar. Cynische provocateur Dave St-Pierre tegenover wereldverbeteraar Sidi Larbi Cherkaoui, die ‘verbinden’ tot zijn artistieke en levensmissie heeft gemaakt. Zijn jongste creatie heeft daar enigszins onder te lijden. TeZukA is geïnspireerd op het werk van de geëngageerde Japanse mangatekenaar Osamu Tezuka en bevat schitterende beelden maar ook simplistische spelletjes met projectie, tamelijk vervelende martial-artschoreografie en weëe new-ageteksten.

Verrassingen en teleurstellingen waren dit jaar evenwichtig verdeeld. In elk geval viel Pléiades, op muziek van Xenakis, door Ensemble l’Abrupt & Les Percussions de Strasbourg vies tegen: een chique productie voor zes dansers en zes musici, met een choreografie die Alban Richard uit een héél oude prullenbak van Anne Teresa De Keersmaeker lijkt te hebben gevist. Wat een contrast met het sobere Exit/Exist van de Zuid-Afrikaan Gregory Maqoma. Met één danser (Maqoma), een gitarist en vier geweldige zangers wordt op intieme, persoonlijke wijze het grote verhaal verteld van zijn Afrikaanse identiteit en de koloniale geschiedenis.

Het duet Sacre van David Wampach, zijn interpretatie van Stravinsky’s Sacre du Printemps, is verwarrend zo zonder Stravinsky’s muziek en uitverkoren maagd. Tastend langs vloer en wanden, ritmisch hijgend, de ogen doodsbenauwd opengesperd, hyperventileren man en vrouw zich naar een orgastische trance, happend in een vierkante appel of elkanders kruis. Maf. Wel consequent maf.

Voor het choreografiedebuut van Romeu Runa waren de verwachtingen hooggespannen, maar zijn solo is vooral een demonstratie van zijn verbluffende ‘spastische’ virtuositeit. Zonder sterke theatrale context voelt dat ongemakkelijk. Eerder weemoedig stemmend is A Few Minutes of Lock van Louise Lecavalier. Jazeker, Lecavalier kán het nog, horizontale tours en l’air, maar de 53-jarige is niet meer de blonde bliksemschicht van weleer. Melancholie valt echter nog altijd te prefereren boven de zouteloze, losse flodders (Children) die Michael Charnock voor Lecavalier en haar partner creëerde.

Terugkijkend is de allersoberste productie, Lisbeth Gruwez’ solo It’s going to get worse and worse my friend, misschien wel de meest overtuigende voorstelling van het festival. Toch zijn ook tegenvallende voorstellingen vaak prikkelender dan menige seizoensproductie. Julidans, podium voor ‘Enfants Terribles en Grote Meesters’, doet netjes wat het hoort te doen. Braaf festival, eigenlijk.