Sportland Qatar en de vrouwen

Qatar is met Saoedi-Arabië het enige land waar de ultraconservatieve wahabitische islam staatsgodsdienst is. In het openbare leven worden mannen en vrouwen zoveel mogelijk gescheiden. Vrouwen maken in Qatar meer dan 70 procent uit van de studenten aan de gesegregeerde staatsuniversiteit. Maar vrouwen zijn aan de andere kant wettelijk uitgesloten van werk dat „schadelijk wordt geacht voor hun gezondheid of hun zedelijkheid”. Dat betekent dat ze eigenlijk alleen in onderwijs, gezondheidszorg en ambtenarij kunnen werken. Werkloosheid onder vrouwen is hoog.

Sportfaciliteiten voor vrouwen zijn ook nog minimaal. In conservatieve maatschappijen als de Qatarese en de Saoedische ziet een niet onaanzienlijk deel van de autochtone bevolking sport voor vrouwen als immoreel of ten minste ongepast. Bij Fitness First in Doha mogen mannen en vrouwen niet in één zaal trainen en een mannelijke personal trainer is voor vrouwen ook uit den boze. Wel kunnen ze samen de gebedsruimte gebruiken.

Daarom is het ook helemaal geen wonder dat de Saoedische autoriteiten er pas na zeer zware internationale druk en beraad op het allerhoogste niveau mee akkoord gingen om twee vrouwen naar de Olympische Spelen in Londen af te vaardigen. En dat beide geselecteerde vrouwen in het buitenland wonen. Een Saoedische olympische sportster die ook nog eens in Saoedi-Arabië woont, dat konden geestelijkheid en maatschappij niet trekken.

Hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat Qatar niet alleen drie vrouwen van eigen bodem naar Londen stuurt, maar zelfs een van hen, schutter Bahiya al-Hamad, heeft aangewezen om de vlag te dragen tijdens de openingsceremonie?

Parijs is wel een mis waard, zei de protestantse Hendrik IV van Frankrijk in 1593 toen hij zich in ruil voor de Franse troon tot het katholicisme bekeerde.

Het kleine Qatar (minder dan 300.000 autochtone burgers plus vijf keer zoveel gastarbeiders) is er zeer op gebrand grote sportevenementen te organiseren.

Voor het wereldkampioenschap voetbal in 2022 is volgens aanhoudende beschuldigingen gewoon geld op tafel gelegd. Qatar heeft meer dan genoeg in kas: het is de grootste exporteur van vloeibaar aardgas in de wereld. Maar om Olympische Spelen toegewezen te krijgen is wel wat meer nodig.

Qatar had zich al aangemeld voor 2020, maar viel onlangs af omdat het de Spelen in oktober wilde houden – zomers is het met 40 tot 50 graden Celsius veel te warm. Dat werd gevetood door de Amerikaanse televisiemaatschappijen. Maar ‘Doha 2020’ kondigde direct aan nu voor 2024 te gaan.

Het Internationaal Olympisch Comité hamert op het belang van deelname van vrouwen aan de Spelen. Dit wordt het eerste jaar waarin alle deelnemende landen vrouwen sturen, heeft het vol trots laten weten.

Qatars vrouwen zijn wat voor Hendrik de mis was.

Carolien Roelants