Campingberichten

Ik weet nog goed hoe we iedere dag naar de receptie van de camping liepen. Mijn moeder had een klein boodschappenbriefje voor ons gemaakt: croissantjes, een pak dubbelvla en iets lekkers voor bij de koffie. En, als extra opdracht: altijd even kijken op het mededelingenbord of er misschien iemand gebeld had.

Het is nog geen twintig jaar geleden dat ik dat deed. Ik kan het me allemaal nog levendig herinneren: de receptie van Camping de Roggeberg in Appelscha met briefjes voor de familie X uit Wanneperveen die zo snel mogelijk contact op moesten nemen met oom Theo en tante Loes. Of familie Y uit Blokzijl die de buren moesten bellen in verband met de gezondheid van de kat.

Het waren de ideale briefjes om eens flink bij de te fantaseren. Wat zouden oom Theo en tante Loes te melden hebben? Zou oma weer last van nierstenen hebben, of hadden inbrekers de tv van de familie X ontvreemd? En wat is er met de kat van de familie Y aan de hand? Een ontstoken oog, of ligt het arme beest terminaal op de kokosmat te braken?

Ik weet nog precies hoe het ging. Het is nog geen twintig jaar geleden. En toch lijkt het al een relikwie uit voorbije tijden. Uit de tijden dat nog niemand een mobiele telefoon had. Nou ja, sommige zakenmannen hadden er eentje, maar dat was een soort zwarte courgette met een antenne. De rest van Nederland zocht contact met het thuisfront in een telefooncel, die altijd drukbezet was, waardoor je soms in de regen in de rij moest staan om een paar minuten met de thuisblijvers te kunnen bellen.

Mijn huisgenote E. zit een maand in Afrika. Na een week lang weemoedig thuis rondhangen namen we woensdagochtend afscheid van elkaar alsof het de jaren vijftig waren en zij ging emigreren naar Canada. Alsof ik eerst naar Radio Kootwijk moest fietsen om contact met haar te zoeken. Terwijl ze wifi heeft in elke lodge waar ze de komende weken verblijft. Ik kan de komende weken makkelijker contact zoeken met Rwanda dan men destijds kon met mijn ouders op de camping in Appelscha. Als ik wil kan ik via de sociale media op de hoogte blijven van elke tijger die ze achter zich aankrijgt. En dat alles zonder mededelingenbord.

Ik laat zo nu en dan wel een berichtje achter op Facebook. Of ze contact op wil nemen met haar huisgenote te Utrecht ivm de planten op het balkon. Voor de nostalgie.