Geen baby en blackberry

Weinig vrouwen van de jongere generatie willen door hun werk worden geleefd, concludeert Fleur Brockhus.

Vier maanden geleden ben ik bevallen van een zoon en tot nu toe heb ik geen dag verlof gehad. Een maand voor de bevalling verscheen mijn roman over een advocaat-stagiaire op een groot Zuidaskantoor die door de sfeer en werkdruk steeds verder van zichzelf verwijderd raakt. Na de publicatie volgden interviews, lezingen, radio-optredens. Ook na de bevalling, terwijl de babyzorg en de kraambezoekjes gezellig doorgaan.

Hoe was het gegaan als ik nog op de Zuidas had gewerkt met de ambitie om de top te bereiken? Was ik dan rustig met verlof gegaan? Natuurlijk niet. Ik had hoogzwanger tot diep in de nacht zitten ploeteren in dossiers en in mijn kraambed de blackberry al weer aangezet. Want je mag wel met verlof (‘vakantie’), maar dan komt je carrière automatisch op de tweede plaats. Dus moet je daarna dubbel zo hard bewijzen dat je carrière weer op nummer één komt. Anders bereik je die top nooit. Eigenlijk kun je beter eerst carrière maken en daarna kinderen krijgen. En dan maar hopen dat je tussen de bedrijven door een geduldige vent hebt gescoord en nog vruchtbaar bent. Vreemd dat er zo weinig vrouwelijke partners en CEO’s zijn in Nederland?

We moeten supermoeders zijn. Volgens vrouwenbladen moet je zes maanden borstvoeding geven en met de draagdoek door het park struinen. Tegelijk moeten we volgens die bladen carrière maken en er goed uitzien, vooral niet als een moeke. We moeten veel vriendschappen onderhouden en een culturele hobby hebben, die hélemaal je passie is. Zo veel ballen in de lucht zijn niet realistisch. Je kunt geen thuisblijfmoeder zijn én flitsende carrièremaker. Vrouwen voelen dat ze continu tekortschieten. Dat leidt tot burn-outs en een exit uit het corporate wereldje.

Hoe komen we uit deze spagaat? Maak je prioriteiten duidelijk. De zeldzame Zuidasmoeders met een topcarrière laten hun kinderen altijd afleveren bij de crèche of ze hebben thuis een vaste oppas. Ze zijn verliefd op hun werk, maken lange dagen, zijn altijd online, zien weinig vrienden. Ze krijgen negatieve reacties van de thuisblijfmoeders: „Die carrièretrien voelt zich te goed om luizenmoeder te worden.” Dat knaagt.

Er zijn ook Zuidasmoeders die vier dagen werken en op tijd naar huis gaan. Die bereiken ‘slechts’ de subtop. Het merendeel van deze groep zoekt intussen een baan buiten de Zuidas of wordt freelancer. Ook deze keuze zal af en toe knagen, omdat ze wordt uitgelegd als een gebrek aan ambitie. Kortom, je kunt niet alles tegelijk. Kies en leef met de consequenties – als ’t kan zonder schuldgevoel.

Bedrijven moeten af van het idee dat je alleen de top kunt bereiken als je vijf of zes dagen per week tot elf uur ’s avonds op kantoor zit en 24/7 bereikbaar bent. Er zijn weinig vrouwen van mijn generatie die zo geleefd willen worden. Met of zonder kinderen. Ik ken wel veel vrouwen die keihard willen werken van negen tot vijf en daarna tijd doorbrengen met partner, kind en vrienden. Zij willen efficiënt thuiswerken. Liever parttime thuis dan face time op kantoor, alleen om gespot te worden. Kortom, ze willen mixmoeder zijn. En als wij met zo’n werkhouding de top kunnen halen, volgen onze mannen vanzelf.