Brieven over het essay van Anne-Marie Slaughter

Anne-Marie Slaughter schreef vorige week dat ze haar topbaan bij het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken niet meer kon combineren met haar gezin. Op deze pagina staat een aantal reacties op haar essay.

Natuurlijk kun je niet alles hebben wat je wilt

De berichten over vrouwen in topfuncties die hun gezinsleven niet met dat vele werken kunnen combineren, beginnen te irriteren. Anne-Marie Slaughters conclusie luidt: het combineren van een topfunctie met een gezinsleven lukt niet. Cora Duin reageert opgetogen, omdat eindelijk iemand toegeeft dat deze combinatie tot mislukken is gedoemd (Opinie, 9 juli ). Opmerkelijk dat vrouwen na zo veel jaren emancipatie in een (te) laat stadium ontdekken dat het een zeer moeizaam traject is om een gezinsleven te combineren met een topcarrière.

Ik kan me niet voorstellen dat vrouwen denken dat het allemaal wel zal lukken. Kinderen krijgen betekent drukte op alle fronten, maar vooral veel aandacht en tijd eraan ‘kwijt’ zijn. Waarom zou je anders kinderen willen?

Jonge vrouwen zouden eerst goed moeten nadenken wat ze willen met hun leven. Bezint eer ge begint. Klaag vooral niet achteraf. De emancipatie is dan zinloos geweest.

Cecile Raat

Utrecht

Niet iedereen hoeft toch een topfunctie?

Slaughter suggereert dat je als hoogopgeleide (vrouw, maar dit geldt ook voor mannen) alleen maar serieus met je werk en je carrière bezig bent als je een „toppositie” als partner, directeur, commissaris of arts ambieert. Ze vergelijkt haar functie in Washington met een baan „die kenmerkend is voor het overgrote merendeel van de werkende vrouwen (en mannen)”.

Misschien kan ze haar studenten vertellen dat er gelukkig ook tal van functies zijn waarbij je geen directeur of bestuurder bent, maar waarin je je als hoogopgeleide zeer goed kunt ontplooien, een aantrekkelijk salaris verdient en voldoende tijd overhoudt om ook eens op een doordeweekse dag naar de kapper te gaan – bijvoorbeeld als senior beleidsadviseur in dienst van de (Nederlandse) overheid.

Ik spreek wat kinderen betreft niet uit ervaring, maar denk dat de stress rondom het opvoeden van (puber)kinderen niet alleen geldt voor vrouwen in de bedoelde topposities, maar inherent is aan gezinnen waarin beide partners een verantwoordelijke baan hebben, al of niet aan de door Slaughter zo felbegeerde ‘top’.

Ingrid Riper

Zwijndrecht

Meer reacties op nrc.nl/slaughter