Clubtrauw.nl

140 euro en 59 eurocent geef ik elke maand uit aan domeinnamen. Ik heb het drie keer nagerekend. Vijf minuten van totale paniek doorgemaakt. En me daarna rillend bij de constatering neergelegd. Al maanden vroeg ik me af waar al m’n geld toch bleef. Ik dacht dat de kostenpost ‘horeca’ de schuldige was. Maar ik blijk m’n kapitaal te verkwanselen aan internetadressen.

De meeste domeinnamen die ik bezit zijn volstrekt nutteloos en dat ligt voornamelijk aan de plek waar ik ze de mijne maakte: toch weer die horeca. Een Nederlandse domeinboer biedt zijn diensten namelijk via een app aan. Dat klinkt vriendelijk, maar het is dodelijk. Want door dat verdomde programmaatje kun je elk moment van de dag met twee, drie klikken een domeinnaam reserveren. Dus ook dronken.

Hoewel mijn collectie uit pareltjes als fuckthelime.com, gangbangwedding.com en bierdouche.nl bestaat, spant een vriend van mij de kroon met dronken domeinflaters. Hij dacht tijdens een avondje dubstep ontdekt te hebben dat de club waar hij vertoefde zijn domeinnaam nog niet had gereserveerd. Daarom ging hij meteen tot actie over, de schat. ‘Ik heb uw domeinnaam veiliggesteld’, zou hij de manager vertellen. Eenmaal nuchter constateerde de jongeman dat hij met clubtrauw.nl niet ver zou komen.

Inmiddels heeft hij zichzelf bevrijd van de app. Maar wie denkt dat het probleem daarmee is opgelost, ziet één ding over het hoofd: digitale territoriumdrift. Nerds markeren hun domein met domeinnamen. Het idee dat iemand ernst-janpfauth.nl in bezit heeft is nachtmerriemateriaal. Voor je het weet linkt iemand die door naar een rampzalige feestfoto. Dus heb ik tien varianten op mijn naam en twitternaam veiliggesteld. Voor een tientje per jaar. Geboren uit grenzeloze ijdelheid? Wellicht. Maar ook een veilig gevoel dat ik nooit mijn eigen naam hoef over te kopen.

Deze neurose beperkt zich niet tot domeinnamen. Voor gebruikersnamen van sociale netwerken geldt precies hetzelfde. Ik bouw aan een sociaal netwerk voor experts, Brainsley, en nodigde vorige week mensen uit om hun gebruikersnaam te reserveren. Een dag later kreeg ik boze mailtjes van vrienden die te laat waren geweest met het reserveren. „Die andere ‘patrick’ moet dood”, schreef een normaal heel vredelievende jongen. Of nog erger: „Ik begin te balen dat ik niet ‘justin’ heb gereserveerd”, want: „Ik had de eerste kunnen zijn.” De tragiek. Waar je met domeinnamen nog financieel je territorium kunt afbakenen, komt het op sociale netwerken op snelheid aan. Ik ben er inmiddels een expert in, dus volg me op Twitter voor de nieuwste netwerken. Maar niet via @ernstjanpfauth, want dat is een nepperd.