Column

Alsof het Journaal een dubbele espresso op heeft

Rik van de Westelaken: Travolta in ’t intro van Saturday Night Fever.

Je hoort soms dat de publieke omroep een vastgeroest instituut is. Onzin. Want man man man, wat is dat NOS Journaal van acht uur opgeknapt, zeg. Krap twee maanden zijn ze nu bezig, maar het is nu al een programma dat ik nooit meer wil missen.

Wat ze veranderd hebben, is dat de presentatoren mogen rondlopen en dat er nu bewegende beelden op de achtergrond zijn. Verder zoomt de camera op onverwachte momenten in, of juist uit, is er nieuwe muziek, en zijn er dynamische weerkaarten gemaakt. Je weet niet wat je ziet. Alsof het Journaal een dubbele espresso op heeft.

Er kwam natuurlijk veel kritiek. Het zou allemaal te druk geworden zijn, en te rommelig. Waarom blijven de presentatoren niet gewoon op een stoel achter een tafel, vroegen veel van de klagers zich af.

Ik zal u vertellen waarom ze niet gewoon op een stoel achter een tafel blijven: omdat het er enorm spannend uitziet, die pasjes. Roofdieren die om hun prooi draaien.

Rob Trip kwam laatst licht hijgend het beeld inlopen met op de achtergrond helikopters en ik dacht: Platoon, Charlie Sheen in Platoon. Sacha de Boer draaide zich om naar Dominique van der Heyde in Den Haag en toen ik haar billen zag, dacht ik: Kim Basinger in LA Confidential.

Te veel entertainment? Te veel onrust al dat geloop en die bewegende beelden? Hoezo? Is het niet meer dan logisch dat je na een dag aardbevingen in India, gelazer op de beurzen en onrust in Spanje duizelig op de bank zit? En: is niet álle entertainment een model van de werkelijkheid?

Míjn idee is dus: knal er nog een tandje bij. Ze willen lopen, láát ze lopen die presentatoren. Vijf kilometer, tien, waarom niet. Dat het even duurt voor ze weer in beeld komen omdat ze buitenom moeten. Laat ze een steiger opklimmen. Gooi de ene dag zand in die studio, de andere dag stro of Ikea-ballen. Dan weer gras. Of dieren. Laat voetstappen op grind horen, piepende deuren. Laat ze van een paal naar beneden glijden. De commentator in Den Haag die van het scherm de studio instapt.

Verder dacht ik aan water. Gewoon hop, een golf. Rob Trip klampt zich kletsnat aan zijn desk vast. Kou. Echte kou. Sacha met een bontmuts. En wolkjes als ze praat. Gerrit Hiemstra die haar optilt en naar de horizon draagt, als in An Officier and a Gentleman.

Wat mij betreft is het helder: RTL Nieuws kan inpakken achter hun desk. Sitting ducks. Het NOS Journaal heeft zich bevrijd.

Eva Jinek: kom terug.

Japke-d. Bouma verving deze week Hans Beerekamp.