Volmaakte onthaasting muziek

Chris Robinson Foto Stacie McChesney/ NBC

cd pop Chris Robinson Brotherhood: Big Moon Ritual

Het al of niet definitief uiteengaan van The Black Crowes in juli vorig jaar bracht nieuwe kansen voor de gebroeders Chris en Rich Robinson. Net als The Everly Brothers vóór hen zijn het broers die in artistieke zin niet met, maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Samen musiceren werd de Robinsons met de paplepel ingegoten door een vader die ze met een liniaal op hun vingers sloeg als ze vals zongen. Nu ze allebei met een eigen band zijn uitgezwermd wordt eens te meer duidelijk dat hun muzikale unie groter is dan de som der delen. Rich Robinsons soloplaat Through A Crooked Sun liet eerder dit jaar horen dat het jongste broertje zijn vermogen tot het componeren van puntige songs in de unieke Black Crowes-stijl nog niet verleerd is. Zijn zangstem is echter vlak en kleurloos. Grote broer Chris heeft dé stem van de beste blanke soulzanger van zijn (jaren tachtig-)generatie, maar zijn songs neigen naar breedvoerigheid. Dat laatste wordt bij zijn nieuwe band Chris Robinson Brotherhood opgevangen door gitarist Neal Casal, die de langgerekte songs voorziet van structuur en puntige accenten. Met de laatste Crowes-toetsenman Adam MacDougall begonnen ze hun broederschap aanvankelijk als coverband in de traditie van hippiegoeroes The Grateful Dead. Na een ontzagwekkende reeks optredens groeide een eigen repertoire dat zich onttrekt aan de agressie en de grilligheid van het Black Crowesverleden. Casal speelt lyrische, onvervormde gitaarpartijen bij Robinsons zang die zachtmoediger en minder geforceerd klinkt dan voorheen. Van de zeven songs op het debuutalbum Big Moon Ritual duurt er geen korter dan zeven minuten, met de twaalf van openingssong Tulsa yesterday als uitschieter. Elk nummer biedt verschillende vertrekpunten voor de vrijuit improviserende jamband die CRB wil zijn, met Allman Brothers-achtige slidegitaar in de countryrocker Rosalee en zwierige old school-synthesizers in Reflections on a broken mirror. Als meespelend bandlid is Chris Robinson niet langer de hanige frontman, maar een zachtmoedig zanger die strooit met citaten uit zijn muzikaal universum, zoals de subtiele ode aan Neil Young in Star or stone of de naar Gram Parsons en Jimi Hendrix knipogende tekst van Beware, oh take care. In al zijn doorleefde onnadrukkelijkheid is dit de volmaakte onthaastingsmuziek.