Schubert plezierig anders

klassiek

Artemis Quartet: Schubert, String Quartets

Het Berlijnse Artemis Quartet valt op met vaak sterk afwijkende interpretaties van juist de bekendste klassieke kamermuziek. Vooral de late strijkkwartetten van Beethoven kregen eigenzinnig ‘andere’ en intrigerende uitvoeringen. Het onvolprezen Adagio van het Strijkkwintet van Schubert, met Truls Mørk als extra cellist, werd gespeeld met minder zwaar aangezette romantische tragiek dan gebruikelijk.

Dat is soms wennen, maar bij herhaalde beluistering werkt dat muzikanteske van het Artemis Quartet ook bevrijdend. Het plezier in het spelen zelf overheerst, de musici manifesteren zich individueel met verschillende klankkleuren en wisselende speelwijzen. Non-vibrato mag naast vibrato, zelfs ouderwets portamento, het van de ene naar de andere toon glijden.

Die aanpak hoort men ook op de nieuwe dubbel-cd met Schuberts drie laatste strijkkwartetten: nr 13 Rosamunde, nr 14 Der Tod und das Mädchen en nr 15 in G-groot. Sommige passages zijn bijna onherkenbaar, al die ongehoorde details leiden wel eens af van de grote lijn. Maar daarover klaag ik niet in mijn opwinding over de nieuwe Schubert.

Kasper Jansen