Het ging allemaal automatisch, helemaal niet geforceerd of zo Ze was daar met een vriendin en ze keken naar mij. Ik wist meteen dat zij het was

Niemand zegt meer hoe het moet in de liefde. Je mag zelf keuzes maken. Maar welke? Vandaag: de liefde van Mark (25), uit Amsterdam. ‘Samenwonen is best een grote stap.’

‘Mensen die veel hebben meegemaakt, zijn vaak ook de meest vriendelijke mensen, zegt mijn moeder altijd. Misschien klopt dat wel. Ik ben in ieder geval rustiger dan mijn vriendin Marijn. Er is in mijn jeugd best veel gebeurd. Het leven overkomt me, zo lijkt het, en daar heb ik eigenlijk wel vrede mee. Ik vond het niet erg om drie jaar alleen te zijn, en nu ga ik ook al gaan samenwonen met Marijn hoewel we elkaar pas anderhalf jaar kennen. Samenwonen is best een grote stap. Ik bekijk de situatie en bedenk dan hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Nou ja, dat van dat vriendelijke en rustige kan ook niet waar zijn, misschien zit het gewoon in mijn karakter.

Ik ontmoette Marijn in de Bastille in Amsterdam. Een heel foute kroeg waar elk liedje ongeveer een minuut duurt en dan weer wordt weggedrukt. Je weet wel, zo’n après-skisfeer. Helemaal niets voor mij, maar ik kwam er terecht via mijn vrienden die het wel mooi vinden. Ik was omgeluld om mee te gaan.

Die drie vrienden waren op een gegeven moment met meisjes bezig. Dus ik was daar een beetje in mijn eentje. Ik weet nog dat ik hen mee naar huis probeerde te trekken, maar ze zeiden telkens: nee, nog heel even, ik ben nog even een meisje aan het regelen. Toen ben ik maar een beetje in mijn eentje gaan dansen, een beetje gek doen. Dat was het moment dat ik Marijn ontmoette. Ze was daar met een vriendin en ze keken naar mij. Ik wist meteen dat zij het was.

Ik kom uit de buurt van Leiden, uit Oegstgeest. Mijn moeder is Iers. Mijn vader ging het huis uit toen ik zeven jaar oud was. Hij scheidde van mijn moeder omdat hij homo was. Inmiddels is hij getrouwd met een man. Ik heb nog een broertje die ruim zeven jaar jonger is, hij is nu 18. Mijn moeder was zwanger van mijn broertje toen ze uit elkaar gingen. Toen ze elkaar ontmoetten had mijn vader al tegen mijn moeder gezegd dat hij ook op mannen viel. Hij zei: ik ben bi, maar ik ben helemaal verliefd op jou. Maar op een gegeven moment zei hij dat hij het allemaal niet meer trok en toen is hij weggegaan.

Ik heb nooit veel last gehad van de scheiding. Mijn ouders hadden nooit ruzie, maar ik kan me ook niet herinneren dat ze voor die tijd heel close met elkaar waren. Ze stonden nooit te zoenen in de keuken of zo. Toen ze scheidden heb ik het geloof ik een half jaar wat minder goed gedaan op de basisschool, maar voor de rest was er geen enkel probleem. Oegstgeest is vrij genoeg. Mijn vader is naar Den Haag gegaan en later naar België. Sinds twee weken is hij weer terug naar Nederland verhuisd. Ik bleef bij mijn moeder wonen en ben door haar heel liefdevol opgevoed, maar ik heb nooit een voorbeeld van de liefde in mijn ouders gezien.

Marijn stond daar dus die avond, aan de rand van de dansvloer. Zij zei: wat ben je lekker bezig zeg. Het zag er ook een beetje raar uit, zo in mijn eentje. Ik vroeg haar waar haar vriendin was. Die was er even niet. Toen zei ik: nou jammer, dan moet je het maar met mij doen. Achteraf gezien een rare opmerking natuurlijk, maar het werkte wel. We hebben een heel leuke avond gehad en diezelfde nacht nog gezoend.

Ik had natuurlijk eerder ook wel meisjes ontmoet, maar die vond ik gewoon niet boeiend genoeg. Het totaalplaatje moet kloppen. Niet alleen uiterlijk, maar ook innerlijk. Voor mij was Marijn the whole package. Ze is extreem grappig. Ze is intelligent. Ze is ook nog eens superknap.

We hebben tien keer gedatet en toen hadden we een relatie. Dat was binnen twee weken. Tien dates in twee weken. Niet dat we hebben zitten tellen, hoor.

Het moment dat het echt aanging was in een homokroeg in Reguliersdwarsstraat. We zaten te praten met een homostel. Ik ging naar de wc en toen vroegen ze aan Marijn: nou, leuke vent. Heb je daar iets mee? Nee niks, zei Marijn. Ze probeerden haar een beetje te sturen en toen deden ze even later hetzelfde bij mij toen Marijn naar de wc was. Tweede keer dat ik weer even weg was, zeiden de twee jongens tegen haar dat ik bindingsangst had. Dus toen we aan het eind van de avond weggingen zei Marijn wat die jongens hadden gezegd. Hoe zit het eigenlijk, zei ze, zie je ons wel een keertje wat hebben? Ooit wel ja, zeker, zei ik. Toen zei ze van ooit, maar niet nu dan? Toen zei ik, ja waarom niet? Sindsdien hebben we iets met elkaar. Die twee homo’s hebben ons over de streep getrokken.

Voor Marijn was ik drie jaar alleen. Er was soms wel eens iemand, maar ik was nooit echt enthousiast. Ik was ook helemaal niet op zoek naar een vriendin. Vrienden vroegen het wel: zou je niet graag een vriendin willen? Maar voor mij hoefde het niet. Ik dacht: het komt allemaal wel. Ooit. Vooral vrienden die een vriendin hebben begonnen er toen regelmatig over. Dan zeiden ze: Mark, je moet echt aan een vriendin; je bent zo leuk, zo spontaan, je verdient een vriendin. Dat snapte ik niet. Ze bedoelden het natuurlijk goed, maar ja – wat moest ik er mee?

Ik vond Marijn meteen helemaal fantastisch. Ik wist dat ik wilde dat zij mijn vriendinnetje werd. Dat overkomt je dan, dat het zo snel loopt. Je rolt er gewoon in, van de ene date in de andere.

De plannen om te gaan samenwonen gingen eigenlijk ook heel gemakkelijk. Het was geen big issue. Meer van, waar gaan we zijn straks? Toen bedachten we dat we sowieso wilden samenwonen later. Ik ben nu bijna klaar met mijn master business administration aan de VU. Het lijkt me gewoon heerlijk als ik klaar ben om dan samen te wonen. Een fris begin. Ik heb jaren op een studentenkamer gewoond, ik wilde wel samen in een mooi schoon huis. Toen kwamen we al snel een mooie woning tegen, nog voor mijn afstuderen.

Het ging allemaal automatisch, helemaal niet geforceerd of zo. Alles verandert gewoon constant, net zoals de relatie zelf de hele tijd verandert. Ik wil over een tijdje wel kinderen met Marijn. Nee, ik krijg gewoon kinderen met haar later. Punt. Maar hoe en wanneer dat zien we dan wel weer. Ik denk dat dat ook spontaan gaat, net als het samenwonen. Ik denk dat een van ons er op een gegeven moment over begint en dat de ander dan zegt, nou waarom niet? Nu wil ik eerst mijn studie afmaken en dan werken. Ik wil strategie-consultant worden.

Marijn praat veel. Ik ben de rustige, maar het is niet zo dat ik gesloten ben. Dat zijn we allebei niet. We zijn allebei heel open, we praten veel met elkaar. Het zit in mijn aard. Mijn broertje is ook emotioneler dan ik ben. Hij trekt zich meer aan van wat andere mensen denken. Dat heb ik veel minder.

Ik heb een paar vrienden die per se een vriendin willen. Maar dan ben je alleen bezig met het idee van een vriendin hebben, in plaats van iemand echt leuk vinden. Ze willen dan iemand die altijd bij ze is, voor de gezelligheid. Het maakt bijna niet uit wie dat is, als ze maar een vriendin hebben. Bij mij is het helemaal andersom gegaan: ik hoefde helemaal geen vriendin en toen werd ik ineens ontzettend verliefd.’

In deze interviewserie praten mensen over hun verwachtingen en teleurstellingen in de liefde. Wil je meewerken aan deze serie? Mail dan naar next@nrc.nl