Halfverse wijn I

Zo’n beetje alle voedingsproducten dienen voorzien te zijn van een zogeheten THT-code. Of het nu soep in een pakje is, een blik tonijn of een fles bronwater, ergens moet de ‘tenminste houdbaar tot’ datum vermeld worden. Alleen bij wijn is dat niet het geval. En dat is raar. Want hedendaags wit en rosé zijn halfversproducten, volledig op dronk en dienen zo jong mogelijk gedronken te worden. Veelal kunnen ze hoogstens een jaartje mee. Jonger drinken is zelfs beter. Dan is zo’n wijn op zijn lekkerst.

Vergelijk het met een appel op de fruitschaal. De eerste dagen strak in het vel, maar daarna begint het te rimpelen. De consumptie ervan wordt dan overigens niet levensbedreigend. Maar de bite is eraf. De sappigheid minder sprekend. De versheid verdampt.

Binnen dat kader heb ik al eens gepleit voor het vermelden van een uiterste consumptiedatum op de wijnfles. Te beginnen bij de supermarkt-huiswijnliters die veelal in Nederland worden afgevuld.

Als daar toch bottelcodes als L11 0510 22 17.19 op afgedrukt kunnen worden, waaruit professionals kunnen ontcijferen dat de fles in jaar 2011 is afgevuld op dag 22 van maand 10, dan moet het toch simpel zijn om er voor de wijndrinker op te zetten ‘bij voorkeur te drinken voor…’? Of zou de wijnhandel misschien de mythe juist in stand willen houden dat wijn lekkerder wordt naarmate deze langer ligt?

Laatst mocht ik weer eens een wijnkelder ‘taxeren’. Na het overlijden van een suikeroom was deze toegewezen aan zijn lievelingsneef. Deze dacht de hoofdprijs in de Staatsloterij te hebben gewonnen, omdat er wel duizend flessen in lagen. En dik onder het stof. Die zouden op de wijnveiling van Christie’s toch zeker wel fortuinen gaan opbrengen. Dacht hij.

Een quick scan leerde echter dat van de ondergrondse wijnvoorraad 99 procent al lang geleden het leven had gelaten. En veel eerder dan zijn suikeroom. Op een enkele fles na was het klein spul, uit kleine jaren en van kleine domeinen uit Bordeaux, Bourgogne en het Franse zuiden. En ofschoon het voornamelijk rode wijnen betrof waren ook deze erbij gebaat geweest als hun kelderarrest veel eerder was opgeheven.

Inmiddels wordt zelfs het merendeel van de rode wijn al ‘op dronk’ op de markt gebracht. Een wijnkelder voor het nageslacht ermee aanleggen strekt niet tot aanbeveling. Ook op dat soort wijnen zou een THT-code niet misstaan. Om zowel organoleptische als financiële teleurstellingen te voorkomen.

Daarover zaterdag meer. Dan is er op deze plek aandacht voor een Zuid-Franse kwaliteitsproducent van een grande réputation die de knuppel in het hoenderhok heeft gegooid door een uiterste consumptiedatum op zijn flessen te vermelden. En van rode wijnen nota bene.