Bonen voor kaviaarculi’s

Een forse gouden leeuw op de voor- en achterkant van de Italiaanse bonenverpakking.

Er komen lui van ver naar Lutjewinkel. Het is nog geen culinair bedevaartsoord, het loopt nog niet storm. Mogelijk zit hem dat in de verpakking. Mensen van ver zoeken in Lutjewinkel de familie Smak om bonen te kopen. In kranten en culinaire bladen stond geschreven dat het fantastische bonen zijn. Witte, bruine en grauwe bonen die nog beter smaken dan kapucijners. En de onvergetelijke citroenbonen, witte met een zweempje geel in de huid.

Er gaat wat van de oogst naar handelaren. Met wat geluk vindt men ze op een markt in Noord-Holland en bij groenteboeren, maar de Smakken hebben ook een drukke nering aan huis. Ze verpakken de bonen in papieren zakken. De gewoonste zaak van de wereld. Maar van een alledaagse papieren zak wordt een culi niet subiet gelovig.

In Amsterdam is een huiskamer-importbedrijfje gevestigd, gespecialiseerd in Italiaanse eetwaar en wat keukengerei waaronder een pracht van een pastamachine. Van Raalten Import. Heer Van Raalten, wat ouder dan jong, doet het voor zijn plezier, hij verdient nauwelijks wat met zijn handeltje maar eet er zelf ook van. En wat een pret!

Om het zwarte doosje bijvoorbeeld. Hij heeft er klanten voor. Een zwart doosje met gouden opdruk. Een forse gouden leeuw maakt op de voor- en achterkant van de verpakking de dienst uit. Moest je raden, dan kom je waarschijnlijk op bijzondere chocola.

Hoor je de prijs dan ga je toch aarzelen. Zo groot is het doosje niet dat er voor dat geld chocola in past. Iets met kaviaar? Nooit – tenminste, als je het Italiaans niet beheerst – nooit had je kunnen fantaseren dat er witte bonen in zitten. Fagiolo (= bonen) Zolfino.

Het zijn witte boontjes die in Toscane worden geteeld door een klein aantal akkerbouwers, zoals de familie Agostinelli (agostinellimario.com). De Agostinelli doen ook bonen in een blank doosje, eveneens met goud bedrukt, maar ietsje minder duur. De bonen in de zwarte doos zijn de top. Dat staat er ook op. Er zit 350 gram in. Zo’n doosje kost ongeveer 18 euro. Het is handwerk; de bonen zijn ‘met de hand geselecteerd’.

Terug naar de familie Smak in Lutjewinkel. Hoe selecteren zij de boontjes? Met de hand. En nog iets komt overeen. De boontjes in de zwarte doos zijn niet volmaakt wit. De huid heeft iets geligs. Houd je ze naast Noord-Hollandse citroenbonen, dan zie je de gelijkenis.

Blind proeven dan maar. Klein gezelschap bonenvrienden, hachelijk onwetenschappelijk onderzoekje. Twee keer lekkere bonen.

De Italiaanse bonen van 50 euro per kilo lijken een kwartje beter van smaak dan de Noord-Hollanders. Maar die kosten bijlange niet zoveel.

Doe ze in een gouden doosje Lutjewinkel, dan smaken ze vanzelf 50 euro duur.