Opsomming van schoonheid

Dit is mijn laatste column op de achterpagina van NRC Handelsblad. Bij mijn weten zeg ik dit leven nog geen vaarwel, noch heb ik het schrijven opgegeven, maar columns zijn eindig, zo wordt mij verteld. Bijna had hier een poëtisch bedoeld stukje over afscheid gestaan, dat ik bij nader inzien wat klagerig vond als laatste woorden. Daarom zal ik, zoals het een voorlopige sterfbedscène betaamt, doorgeven wat ik waardevol vind; meer bepaald een hoogst onvolledige opsomming van schoonheid die door anderen op de wereld werd gezet tijdens de zes jaar dat ik deze column schreef. Ik ben al honderd woorden kwijt.

Tony Soprano die in het laatste seizoen van The Sopranos, nadat hij peyote heeft gegeten, herhaaldelijk op het juiste nummer inzet in een casino, vervolgens de zon ziet opkomen boven de bergen en in opperste ontroering uitroept: „I get it.” Ik heb het moment van ‘amor fati’, bemin uw lot, zelden mooier verbeeld gezien.

Een gedicht van Ilja Leonard Pfeijffer uit Doka, dat begint met de regels „hoe bestaat het dat de niet-bestaande ridder bestaat / in zijn holle harnas”, en dat een jaar lang mijn mantra werd.

De boeken van Jean Echenoz. Sinds 2006 verschenen de gefictionaliseerde autobiografieën Ravel en Hardlopen in het Nederlands, beide met uiterste zorg geschreven. Echenoz handhaaft een speelse vorm van beleefdheid waar ik veel van hou.

Daniel Kahnemans Ons feilbare denken, waarin de Nobelprijswinnaar geduldig zijn levenswerk uiteenzet. Hij leert je twee verschillende denksystemen te onderscheiden en denkfouten te herkennen.

Omtrent de mogelijkheden van het brein, zoek ook Jill Bolte Taylors My stroke of insight op TED.com: een neurologe die de werking van de linker en rechter hersenhelft uiteenzet naar aanleiding van haar eigen beroerte. Overrompeld stelt ze vast dat het nirvana in ons huist.

Ook te bekijken op TED.com: The danger of a single story, door auteur Chimamanda Ngozi Adichie, die duidelijk uitlegt dat het probleem van stereotypen niet is dat ze fout zijn, maar dat ze van één verhaal onterecht het enige verhaal maken.

En Under African Skies, de documentaire van Joe Berlinger over het ontstaan van en de reacties op Graceland van Paul Simon, naar aanleiding van de vijfentwintigste verjaardag van het eerste album dat ik kocht en dat mij is blijven vergezellen. Over hoe muziek mensen bindt en kunst zich boven politiek verheft.

(Ik ben lang niet klaar.)