Brieven

Zo’n alcoholslot tast onze privacy helemaal niet aan

Simon Charbonneau stelt dat hij liever auto’s met een minder hoge (top)snelheid wil dan de in Frankrijk verplicht gestelde alcoholblaaspijpjes (Opinie, 3 juli).

Hoewel het begrenzen van snelheden aan de afname van verkeersonveiligheid zal bijdragen, heeft dit alleen zin waar de meeste ongevallen gebeuren: in de bebouwde kom en op provinciale wegen. Dan is het onbelangrijk of de topsnelheid 150 of 250 kilometer per uur is.

Alcohol is verantwoordelijk voor 35 tot 40 procent van de zware verkeersongevallen. Het is belangrijk dat hieraan nog meer paal en perk wordt gesteld. Willen we de kosten van de verkeersonveiligheid – door de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV) voor Nederland geschat op 13 miljard euro in 2009 – significant terugdringen, samen met het leed van slachtoffers, dan zijn ingrepen noodzakelijk.

Alcoholsloten en intelligente snelheidsadapters tasten de persoonlijke vrijheid of privacy niet aan. Als de bestuurder zich aan de wet houdt, merkt hij er niets van. De maatregelen voorkomen overtredingen en regelen dat overtreders minder eenvoudig hun medeweggebruikers naar het leven kunnen staan.

Bleiswijk

Bankier is geen slachtoffer

‘Renteschandaal eist tweede slachtoffer’ (NRC Handelsblad, 3 juli). Het ‘slachtoffer’ is topman Bob Diamond van het Britse Barclays.

Er zijn geen twee, maar miljoenen slachtoffers van de rentemanipulaties door bankiers als Diamond – onder anderen ondergetekende, wiens hypotheek direct gerelateerd is aan deze rentetarieven. Sinds wanneer worden boeven, althans verdachten van boevenstreken, door NRC Handelsblad betiteld als slachtoffers?

Het ‘slachtoffer’ verdiende alleen al in 2011 meer dan twintig miljoen pond. De echte slachtoffers die de bankiers hebben gemaakt, zijn tot de bedelstaf gebracht.

Den Haag

Langdurige zorg moet voor alles over solidariteit gaan

Marc Berg en Marcel Canoy kijken in hun stuk over de langdurige zorg naar cijfers, niet naar mensen (Opinie, 9 juli). Is de norm dat de ons omringende landen goedkoper zijn, of dat de zorg hier beter is? De zorg in Nederland is goed, door de methodische en multidisciplinaire behandeling van ouderen met een complexe problematiek. Alleen in Nederland hebben we specialisten ouderengeneeskunde.

Wat weten Berg en Canoy van broosheid, afhankelijkheid en eenzaamheid? Ze kijken uit naar een staatssecretaris die de bezem haalt door de Algemene wet bijzondere ziektekosten. Ik kijk uit naar een regering die de kosten van de zorg voor ouderen regelt op basis van solidariteit en met respect voor hen die aan de basis staan van onze welvaart.

Een vergelijking met de WAO, waarbij instanties bewust misbruik maakten van de mazen van de wet, vind ik ongepast. Ik adviseer Berg en Canoy om mee te lopen met medewerkers in de ouderenzorg of met hun oude grootmoeder of tante, en dan pas een mening te ventileren in de krant.

Arts ouderenzorg, Amersfoort

Zelfredzaam kan niet altijd

Mijn demente moeder van 85 zit sinds een paar maanden in een gesloten verpleeginstelling. Ze wordt daar liefdevol en deskundig verzorgd, tussen ouderen die er vaak veel slechter aan toe zijn. Ik heb geen idee hoe zij „zelfredzaam” zouden moeten zijn. De twee voorgaande jaren zat ze in een verzorgingshuis, en dat pas na anderhalf jaar wachtlijst en bellen. In het verzorgingshuis zag ik zonder uitzondering ouderen die niet voor zichzelf konden zorgen. Ze woonde daarvoor nog zelfstandig en kreeg ongeïnteresseerde en ondeskundige thuiszorg. Haar vijf kinderen deden wat ze konden.

De langdurige zorg in de AWBZ kan en moet beter én goedkoper. Aan het nagenoeg volledig inhouden van de AOW en het aanvullend pensioen van mijn moeder voor de eigen bijdrage zal het niet liggen. De ronkend ongenuanceerde taal van Berg en Canoy (Opinie, 9 juli) lijkt daarentegen vooral bedoeld om de eigen consultancy te promoten. Ik zie niet hoe „het eigen netwerk, slimme thuiszorg en technische hulpmiddelen” de oplossing bieden.

Bavel