Schuinsmarcheerderijen

Vrij Nederland heeft wederom een dubbeldik zomernummer, en zoals vaak staan er lezersverhalen in rondom een bepaald thema. Peter van Straaten zorgt voor de illustraties, wat de kers op de taart is. Meestal kiest de redactie een onderwerp waar men lekker schaamtevolle anekdotes over kan opdissen.

Zo ook deze zomer, want het onderwerp van de brieven is ‘overspel’. De redactie kreeg veel reacties, ook een aantal uit de categorie ‘daar had de schrijfster van Fifty Shades of Grey wel raad mee geweten’.

Maar de uitgekozen verhalen zijn erg mooi. Pure smachtverhalen over verboden liefdes. Mannen die niet huilen in het bijzijn van hun vrouw, maar wel bij een verpleegster in het ziekenhuis. Stiekeme rendez-voustjes op tochtige stranden.

Het blijkt wel weer: wiebelige monogamie komt in vele vormen. Toen ik nog een tiener was, kon ik mij er weinig bij voorstellen. Je koos iemand en daar bleef je bij. Dat was toch niet zo lastig? Nu, tien jaar later en na talloze schuinsmarcheerderijen en overspeligheden van een afstandje te hebben meegemaakt, weet ik dat het niet zo gemakkelijk is. Harten kunnen de verkeerde kant op fladderen, mensen kunnen uit elkaar groeien, vuurtjes kunnen doven en andere oplaaien. Zelfs de meest standvastige types kunnen overstag gaan. En dat is heus niet altijd een kwestie van stiekeme seks in een opslaghok, met je billen op het kopieerapparaat, en ook niet louter een zaak van Bekende Nederlanders en hun nieuwe boksvriendjes.

Ik las de verhalen in Vrij Nederland terwijl ik in een volle treincoupé zat. Ik keek om me heen naar de wegduttende forensen, en ik dacht: wie van jullie heeft er een heimelijke liefde? Wie van jullie zit al maanden naar een collega te lonken? Of wie van jullie is ooit bevangen door de liefde en heeft die weten te weerstaan, maar denkt nu nog regelmatig ‘wat als’?

Het fascineerde me meteen mateloos. Die zwaarlijvige vijftiger met haar gezonde sandalen heeft misschien een jarenlange crush op een ouderling uit haar kerkelijke gemeente. Die man die zo verdiept is in zijn John Grisham-detective kan best eens tijdens een buurtbarbecue achter een schutting de buurvrouw gezoend hebben. Mijn eigen hoofd heeft ook wel eens de verkeerde kant op gefantaseerd. Ook al wil je het niet, je hart trekt zich daar bar weinig van aan.

Ik zou wel tekstballonnetjes boven al mijn coupégenoten willen zien, met al hun ontboezemingen. De lezersverhalen van de Vrij Nederland, maar dan live. Geef me uw verhalen. Opdat wij zien dat het de beste kan overkomen.