Het was zo makkelijk

Natuurlijk weet ze dat het verkeerd is. Dat ze het niet had moeten doen. Maar het was als een verslaving, vertelt ze, en de verslaving won het telkens weer van haar hoofd, van de dringende adviezen van vrienden. En het was zo makkelijk. Te makkelijk om het te weerstaan.

Eerst was het detective spelen.

Haar vriend had het op een avond zomaar uitgemaakt en op een koele toon de reden erbij verteld: Janine heette ze, ze hadden elkaar ontmoet op zijn sportschool en dat was het enige wat hij nog te zeggen had: voordat zij kon reageren was hij vertrokken.

Het begon met een check-in op Foursquare, midden in de nacht, in een café waarvan ze wist dat hij daar nooit kwam. Ze besloot op Twitter naar het café te zoeken en vond een tweet van ene Janine, twee uur voor zijn check-in: ‘Lekker feestje hier!’ Ze googlede haar en vond haar Facebookpagina en haar LinkedIn die bevestigde dat ze op een sportschool yogalessen gaf. Maar ze vond meer: dat ze op een datingsite had gestaan onder de nickname CherryLoving27, waar ze op zoek was naar een man tussen de 25 en de 35. De plekken waar ze had gewerkt. Een vacature waar ze op had gereageerd. Haar cv met een telefoonnummer en een adres, waardoor ze op Google Maps haar huis kon bekijken. Een afscheidsfilmpje op You-Tube voor een collega, waar ze kon zien hoe deze Janine bewoog, hoe ze praatte, welke woorden ze gebruikte. Ze bekeek het filmpje meer dan vijftig keer.

Toen logde ze in op zijn mail.

Ze wist zijn wachtwoord zoals stelletjes huissleutels uitwisselen, bankrekeningen delen en even met elkaars pas gaan pinnen omdat er geen geld in huis is en de een ontbijt wil halen en de ander wil blijven liggen. Zijn inbox was als een optelsom voor hun relatie: de online reservering voor een tweepersoonskamer in een hotel in Zeeland. De mail van zijn moeder: „Wat heerlijk dat je zo verliefd bent! Is de rest nu ook een beetje afgehandeld?” Chatberichten van hen samen, waarin ze zag dat hij hetzelfde koosnaampje als voor haar gebruikte. Een WeTransfer-bestand met foto’s van hun weekend in Gent: foto’s waarop ze de blik zag die ze slechts en face kende, nu gericht op een lachende Janine, op CherryLoving27 die haar man tussen de 25 en 35 had gevonden.

Ze bracht nachten door met zijn mail, zijn Facebook, zijn iCloud: overal was het wachtwoord hetzelfde. Ze zag in zijn agenda ‘leuke dingen doen met Janine’, ze zag het toen Janine werd opgenomen in de groepsmail over een familiedag, ze zag hoe hij op Facebook vrienden werd met Janines vrienden en ze wist waar ze waren door de uitnodigingen van evenementen waarop ze beiden netjes ‘aanwezig’ aangaven.

Het voelde alsof ze er recht op had, zegt ze. Hij gaf geen antwoorden, zij haalde ze. Hij besloot te vertrekken, zij liep nog even mee. Het was zo fijn om er mee bezig te zijn. Alsof het nog gaande was – liever op een foute manier dan helemaal niet.

Inmiddels kijkt ze niet meer, haar hoofd heeft het gewonnen. Ze hoopt dat ze nooit meer ergens achter wil komen – want alles wat je zoekt kan je vinden. En alles wat je niet zoekt ook.