Column

De BBC maakt Andy’s tranen tot onze tranen

Weergaloos verslag van de Wimbledon-finale. „Ze hadden álles.”

De Britten weten hoe je de kijker moet opfokken. Gisteren was de BBC de grote winnaar van Wimbledon. Ze hadden er geen schepje bovenop gedaan, maar een loodzware suikerzoete trifle met slagroom, schuimpjes én spikkels. Alles uit de kast. Want voor het eerst sinds 1938 stond er weer een Brit in de finale, Andy Murray. En dus droop de traditie als stroop uit de televisie, en klotste het nationalisme over de plinten. De BBC doet daar niet besmuikt over. En zo hoort het.

Ze hadden álles.

Boris Becker met zijn onverstaanbare wedstrijdanalyses. Bad boy John McEnroe die nederig zijn grote held Rod Laver interviewde. Voetballer David Beckham die eruit zag als Gary Grant en vertelde dat in je eentje het centercourt oplopen net zo zwaar is als een penalty nemen op een WK. Verder hadden ze Tim Henman, de Tom Cruise van het tennis, als commentator. En Pat ‘rock-’n-roll’ Cash. Allemaal dachten ze dat Andy een kans had om te winnen. Hoewel zijn tegenstander Roger Federer natuurlijk wel de beste papieren had.

Kijk, „the cathedral of tennis”, voerde anchor woman Sue Barker de spanning nog verder op, toen het stadion in beeld kwam. Er volgde een filmpje met Andy Murray in de stijl van de film Trainspotting, perfect gemaakt. Daarna kwam er een tennisbal in beeld die stuiterde langs alle hoogtepunten van het Britse tennis. Langs het standbeeld van Fred Perry, de laatste Brit die Wimbledon won in 1936. Langs het bord met alle winnaars. En daar stuiterde de bal het gras op. Holy ground. „Fasten your seatbelts on a collision course to make history”, zei Barker. Ik was al bloednerveus voor de eerste bal geslagen was.

Toegegeven, de BBC had pure mazzel met de wedstrijd die volgde. Heroïsch tennis op deze historische dag. Prachtig om te zien hoe Murray streed als een krijger, maar verloor. De BBC verloor met hem mee en wón. Geen volk dat zo hartstochtelijk kan verliezen als de Britten.

Tragiek moet je voelen, dus de shots en close-ups waren ook toen weer feilloos. Murrays ogen tijdens zijn bedankspeech, de driejarige tweeling van Federer op de tribune. De golvende zee van fans buiten het stadion, de huilende moeder van Andy. „We’ve been living, dying and breathing with Andy”, zei Sue Barker.

De kijker was weerloos.

En net toen we uitgehuild waren, zong Paul McCartney Let it be onder het filmpje met hoogtepunten en kwamen de tranen opnieuw.

Het was foutloze, schaamteloze televisie. De BBC maakte van zomaar een zondag a perfect day.

Japke-d. Bouma vervangt deze week Hans Beerekamp.