Brieven over het essay van Anne-Marie Slaughter

Toegeven dat het niet lukt, dat is pas echt vrijheid

Mijn complimenten voor Anne-Marie Slaughter (Opinie&Debat, 7 juli). Zij schrijft op eerlijke en openhartige wijze over de topfunctie die niet te combineren viel met haar gezin. Een droombaan in de buitenlandse politiek, een receptie van president Obama en zijn vrouw, een glaasje champagne en interessante mensen – maar het feministisch fundament wankelde en viel.

Dat inzien en toegeven, daar heb ik diep respect voor. Het feminisme uit de jaren zeventig heeft veel vrouwen laten geloven dat het kiezen van een carrière boven alles ging. Die ladder moest worden beklommen. Bij twijfels werd je meewarig bekeken. Laten we nooit vergeten dat het doel van de vrouwenbeweging was vrouwen vrij te maken uit het keurslijf, waarin ze stikten. Die ademnood kreeg lucht door het doorbreken van een patroon. Dit is gebeurd. Meisjes kunnen kiezen en doen dat ook.

Moesten de vrouwen vroeger doen alsof het hun roeping was te wachten bij het kopje thee, nu moet dat niet worden overgenomen door carrièretijgers. Het is zo veel flinker en beter voor vrouwen om het toe te geven als het niet lukt. Dat is de vrijheid waarnaar moet worden gestreefd.

Amsterdam

Zo hard werken is ook voor mannen onmenselijk

Een topcarrière combineren met een gezin lukt vrouwen niet, schrijft Anne-Marie Slaughter. Nee, en het lukt mannen evenmin.

Het is de moeite waard het volledige essay van Slaughter te lezen op de website van The Atlantic. Haar belangrijkste conclusie bleef onvertaald: we moeten langzamerhand beseffen dat vrouwen zich niet moeten aanpassen aan de mannenwereld. Typisch mannelijk gedrag zou niet langer normaal of ideaal moeten zijn. Ze bedoelt: extreem mannelijk gedrag, het gedrag van macho egotrippers die de top van de apenrots bestormen.

Als een topcarrière inhoudt dat je twaalf uur per dag werkt en je kinderen nauwelijks ziet, is zo’n carrière voor geen enkele ouder – man of vrouw – goed. Voor kinderlozen geldt hetzelfde.

Wil je naast je werk voldoende tijd overhebben voor alles wat een mens tot mens maakt – liefdesrelaties en vrienden, spel, sport en ontspanning, kunst, creativiteit en spiritualiteit – dan is een zesurige werkdag toch wel het maximum.

Broek in Waterland