Boosaardig en actueel bossprookje

Theater

Wiener Wald, door Bostheater. Gezien: 7/7 Amsterdamse Bos, Amsterdam. T/m 1/9. Inl: bostheater.nl

De bomen uit het Weense Woud zijn niet meer dan kale, grimmige stammen die de mensen klein maken. Het kleinst oogt Marianne, dochter van de Toverkoning. Met de beste bedoelingen verklaarde ze een malafide charmeur haar liefde, ze kreeg een kind van hem. Haar vader verstoot haar. Wat moet ze beginnen, berooid als ze is? Werken in een nachtclub biedt enige soelaas.

In de regie van Frances Sanders is het prachtige toneelstuk Verhalen uit het Weense Woud (1931) van Ödön von Horváth een boosaardig sprookje. Met opmerkelijk weinig effecten ontvouwt zich het verhaal over Marianne en de andere personages, gelukzoekers en armoedzaaiers. De crisis heerst alom. Met dubbele moraal houdt iedereen zich het hoofd boven water. In dit opzicht is het stuk scherp op deze tijd toegesneden.

Met middelen als rijdende karren, groteske aankleding en een zingzeggende vorm van muziektheater leunt de regie sterk aan bij het epische theater van Horváths tijdgenoot Brecht. Het levenslied van dit groepje verdoemden is titelsong Geschichten aus dem Wienerwald. Een perverse grootmoeder, die Mariannes kind in de Donau laat verdrinken, begeleidt op een nét niet vals klinkende tingeltangel de zangers.

Van grote ontroering is de scène waarin Marianne aan God om vergeving vraagt. De bomen lichten op als de zuilen in een kathedraal. Moeiteloos zet de groep sterke acteurs daarna weer de berooide samenleving neer, met de Toverkoning als vileine aanjager. Het is gedurfd van regisseur Frances Sanders in het Amsterdamse Bos een somber gestemd, actueel stuk te tonen. De parallellen tussen de jaren dertig van de vorige eeuw en nu zijn indringend.