Vingerknipjazz van een veteraan

Tony Bennett kijkt in zijn kleedkamer, minuten voor aanvang van zijn optreden nog even naar de finale van Wimbledon. Foto Andreas Terlaak / NRC

‘Ik zing nu al vijftig, oh nee, zestig jaar,’ zegt de 85-jarige Tony Bennett tijdens zijn optreden op North Sea Jazz, ‘and I love it.’ Hij heeft ook al aan de toekomst gedacht: de Bennett-dynastie moet worden voortgezet door dochter Antonia Bennett. Ze mag het concert van de oude meester openen en wordt daarbij ondersteund door dezelfde muzikanten als haar vader. Maar ze heeft een weinig overtuigende stem en is vooral onzuiver in haar uithalen, bijvoorbeeld in de laatste aangehouden krachttoon van Cole Porter’s ‘From This Moment On’.

Die laatste vocale uithaal is een van de karakteristieke ingrediënten die de vingerknipjazz van veteraan Bennett kenmerken. De crooner zingt vaak kleine liedjes met subtiele muzikale begeleiding waarin hij dan soms even een paar woorden wat pittiger zingt of kort ruimte geeft aan de gitarist, de pianist, de contrabassist en drummer Harold Jones, ‘de favoriete drummer van Count Basie.’ En waarin hij aan het eind dan nog even krachtig zijn stem door de ruimte laat schallen.

Het concert vormt een tijdreis door het lange, ontspannen oeuvre van Bennett vol eenvoudige, soms wat kabbelende liedjes. ‘Dit is het eerste nummer dat ik ooit opnam’, zegt de zanger voordat hij begint aan een versie van ‘Boulevard of Broken Dreams’ waarin zijn stem vol dramatische details ruim baan krijgt en grotendeels alleen een subtiel tokkelende contrabas voor begeleiding zorgt. Zijn stem hapert soms wat maar hij zet hem vanaf opener ‘Watch What Happens’ volleerd sfeervol in, met precies de juiste nadruk.

Bij ‘Sing You Sinners’ klapt het publiek in de uitgelaten zaal – dat hem hem enkele staande ovaties geeft - het ritme mee. In ‘Maybe This Time’ zingt Bennett mooi bij een ingetogen piano en valt de band pas gaandeweg met kracht in. Bij ‘But Beautiful’ zingt Bennett zijn teksten bij een zacht wiegende gitaar en ruisende bekkens en is de zaal muisstil, en in het opgetogen ‘Steppin’ Out’ krijgt de stem van Bennett slechts een soepel plukkende contrabas ter begeleiding.

De muziek is er steeds ter ondersteuning van De Stem, en terecht. Het is mooi de veteraan in zijn element te zien. Ook zijn dochter komt nog even terug, voor Steven Sondheim’s ‘Hey, Old Friend’ dat beter bij haar vocale kwaliteiten past. Vader en dochter Bennett doen er op het podium een charmant dansje bij; een familiair onderonsje dat volledig past bij de intieme sfeer die Bennett in de immense zaal weet te creëren.