Knutselfunk van Noor Bernhoft

Bertolf bespeelt gitaar, keyboard en publiek - bijna aan het eind van North Sea Jazz Festival 2012. Foto Koen Smeets

Het was het einde van het niet onprettige concert van Bernhoft, met zijn melodieuze gitaarfunk, dat de 36-jarige zanger opeens Shout inzette. Een rammelende versie was het, met kromme falset gezongen, maar de klassieker van Tears for Fears heeft nu eenmaal een swing die je niet meer uit je hoofd krijgt.

In de nog altijd aangename buitenlucht bij het Mississippi-podium knutselde Bernhoft met zijn effectenapparaat elke song van scratch in zijn eentje in elkaar. Hij stompte op de achterkant van zijn gitaarkast, klapte in zijn handen, speelde of zong een stukje in en liet dat eindeloos terugkeren. Om daar weer zelf live overheen te spelen en te zingen. Het levert gelaagde, creatieve liedjes op, die toch de neiging hebben op elkaar te lijken. Artiesten over de hele wereld knutselen op hun kamertje tegenwoordig liedjes in elkaar, maar op het podium zie je het ook steeds vaker, zoals bij de inmiddels zeer populaire Ed Sheeran.

Of de met gecoiffeerde hanenkam getooide, bebrilde Noor het ook zo ver schopt is de vraag. Hij liet wel aanstekelijke, dansbare liedjes horen als Fly Away en Streetlights. En door de toevoeging van effecten kreeg zelfs een drakerige, loze ballad als Space in my heart nog een spannend einde.

Maar door Bernhoft eindigt North Sea na drie dagen verdorie met ‘Shout, shout, let it al out’ spokend door mijn hoofd. These are the things I can do without, c’mon.