Hartverwarmend debuut Lianne La Havas

Lianne La Havas verovert de harten van het publiek bij de Mississippi. Foto Koen Smeets

Artiesten geloof je doorgaans niet meer als ze zeggen dat het een droom is om voor je te staan, maar Lianne La Havas wel, zoveel naturel en spontaan plezier spreidde de jonge zangeres tentoon op het podium. Ze excuseerde zich voor de regen, buiten bij de Mississippi, want ze kwam uit Londen, en Britten brengen altijd regen mee.

Haar reputatie van nieuwe soulster snelde haar de laatste weken vooruit, maar het moet gezegd: ze maakte de verwachting van haar fijnzinnige debuutalbum helemaal waar. Met veel flair speelde de charmante Britse haar kleine soulliedjes op haar elektrische gitaar, deels samen met een driekoppige band. Over haar ex-vriendje, liefdespijn en strijd gaan veel van die nummers, opbouwend tot een reeks die ze afsloot met het heftige en ontroerende Gone. ‘Ik probeerde het allemaal bij elkaar te houden’, zong ze, ‘but it’s gone, gone,gone.’

Het is simpelweg de warme, smeuïge kleuring van haar stem die haar zo indrukwekkend maakt. Samen met het feit dat ze echt goede soulliedjes heeft, verhaaltjes met een kop en een staart op catchy melodieën, en met voldoende dynamiek. Die stem is zuiver en hoog, en blijft goed als ze hoger gaat, met een klein heesje. Ze kan er fel mee uithalen, hem laten rafelen en ze is in staat klanken uit elkaar te laten vallen als de emotie van het liedje daarom vraagt.

Grappig kan de 22-jarige ook zijn, zoals in Age, over een liefde voor een oudere man: Is it such a problem if he is old, as long as he does waht ever het is told?’ Ze zong het als een folky, solo met gitaar. Net als de cover van He loves me van Jill Scott, dat in haar handen een glinsterend kleinood werd. In Forget pakte ze theatraal uit, met luide schreeuw en een pittig riffje op de gitaar. Dit was al met al een hartverwarmend debuut van Lianne La Havas, die ongetwijfeld zal terugkeren op North Sea.