De komkommersandwiches van de koningin

De enorme aanloop voor het concert van Hugh Laurie op North Sea Jazz, zal vooral gevoed zijn door de andere carrière die Laurie er op na houdt. Want de bluesvertolking van de steenrijke acteur uit onder meer tv-serie House, M.D. en diverse Britse komedies, behoorde in het muzikale spectrum van het festival ternauwernood tot de middenmoot.

Hugh Laurie op North Sea Jazz 2012. Foto Andreas Terlaak / NRC Hugh Laurie op North Sea Jazz 2012. Foto Andreas Terlaak / NRC

Het was een concert waarbij zelfs nadat de zaal vol zat, mensen in dikke rijen voor de deur bleven wachten om halverwege nog naar binnen te kunnen. De enorme aanloop voor het concert van Hugh Laurie op North Sea Jazz, zal vooral gevoed zijn door de andere carrière die Laurie er op na houdt. Want de bluesvertolking van de steenrijke acteur uit onder meer tv-serie House, M.D. en diverse Britse komedies, behoorde in het muzikale spectrum van het festival ternauwernood tot de middenmoot.

Laurie is zich er in de kleine verhaaltjes waarmee hij de door hem vertolkte bluesliedjes aan elkaar praat, goed bewust van dat hij voor het publiek vooral een beroemdheid is die een kunstje komt doen. Voordat Laurie met zijn band aan een cover van Lead Belly’s ‘You Don’t Know My Mind’ begint, vertelt hij dat de iconische folk- en bluesmuzikant ‘zichzelf twee keer uit de gevangenis wist te zingen. En wellicht vindt u hierna dat ik naar de gevangenis zou moeten gaan.’

Laurie is een liefhebber van de Amerikaanse muziekgeschiedenis die elk nummer inleidt met aandacht voor de ‘genieën’ die het schreven of eerder uitvoerden. Zijn bewondering is oprecht maar lijkt ook een verontschuldigend karakter te hebben. Alsof hij er steeds mompelend aan toe wil voegen: ‘Nou, ja, en nu doe ik ook een poging.’

Als voorman van zijn band speelt Laurie afwisselend vleugel – terwijl hij met zijn voet de vierkwartsmaten stampt – en gitaar. Zijn vingers rollen soms over de toetsen maar spelen vaker de hoekige meeklapboogiewoogie en huppelblues zoals die in huiskamers en snelwegcafés over de hele wereld wordt gespeeld. Enthousiast maar niet al te virtuoos. Hij heeft een aardige band bij zich, onder meer een soepele drummer en een krachtige zangeres, maar Laurie is als voorman muzikaal te bleek.

De Britse acteur is een charmante, humoristische performer. Hij loopt met rare passen over het podium, kondigt een liedje aan met de opmerking: ‘We’re gonna do a song… well, of course we’re gonna do a song, we’re a band’ en vertelt dat hij zijn pianolerares moest omleggen omdat ze hem een favoriet nummer niet wilde leren. Laurie zet bij het nummer St. James Infirmary uiteen dat het leprozenziekenhuis uit de titel inmiddels een paleis is ‘waar de koningin komkommersandwiches eet.’

Maar de Brit is in zijn zang vaak net zo gortdroog als in zijn humor. Laurie zingt liedjes als Ray Charles-cover ‘Unchain My Heart’, ‘Battle Of Jericho’ en ‘Winin’ Boy Blues’ te rustig en bleek; hij mist de vocale zeggingskracht om de liedjes de bezieling mee te geven die de oorspronkelijke auteurs er ooit in hebben gelegd. In ‘Battle of Jericho’ krijgt zijn stem pas wat meer pit in de hoogte, alsof hij dan pas voluit gaat.

In ‘Buddy Bolden’s Blues’ is Laurie beter op zijn plek. Hij vertolkt het nummer met rustige pianobegeleiding en een mooi knauwende, theatrale vertelstem die goed past bij de jammerende blues. Het hoogtepunt is ‘Let Them Talk’ waarin hij met overtuiging en passie in zijn stem zingt terwijl hij de pianoakkoorden laat galmen. Het zijn op die schaarse, wat kalere momenten waarin de passie die Laurie voor de muziek voelt ook op het podium leidt tot iets bijzonders.