James Morrison bouwt band met publiek

Ambachtelijke liedjes zijn het die de James Morrison maakt. De 27-jarige Britse zanger is een ster sinds zijn debuutsingle You Give Me Something zes jaar geleden de wereld veroverde. Bij North Sea poogde hij in de grote Nile een intieme sfeer te creëren met ingetogen liedjes die langzaam op stoom kwamen en dat lukt hem redelijk.

Vrijdag was het soms moeilijk kiezen tussen dubbelingen in het programma en moest je de suikerzoete stem van Gregory Porter verlaten of kon je niet blijven bij de vingervlugge Nile Rodgers die met twee jonge zageressen hitfabriek Chic nieuw leven inblies en een monsterfeestje bouwde. Halverwege de zaterdag was er voor de popliefhebber alleen Morrison.

Terwijl je bij James Morrison op North Sea denkt aan de cartoon van Peter van Straaten met het zwarte echtpaar dat in de keuken staat te smoezen, terwijl een blanke jongen met hun dochter in de kamer zit. De vader zegt dat hij er niet tegen kan als ze wit zijn. Want: James Morrison, dan heb je het over zeer witte, blauwe-ogen popsoul.

Die soul zit in de hees-nasale stem van Morrison, die voortdurend een emotionele geladenheid suggereert. ‘Ik ben een man van de emotie’, zei hij ook zelf, toen hij een ‘hippiesong’ van zichzelf aankondigde, over liefde die moet overleven.

Elk nummer werd voorafgegaan door een korte uitleg aan zijn publiek. ‘In my dreams’ was een persoonlijk nummer over zijn vader, voor iedereen die ook iemand had verloren. ‘Person I should have been’ was voor iedereen die wel eens fouten had gemaakt. En bij het schrijven van ‘Slave to the music’ dacht hij dat Michael Jackson zijn kamer binnenkwam om hem te helpen.

Die hit van vorig jaar kreeg een dwingende, dynamische uitvoering, met een overdosis aan bastonen. Het orgel, dat elke nummer een laagje mee metselde in het geluid, kon nu eens echt domineren. Maar daarna zette Morrison zich aan enkele rocknummers, die zijn stem niet kon bijbenen. Hij heeft liedjes die ik graag zou horen, zoals Wonderfull World en Call the Police, van zijn debuutalbum, maar een festival is genadeloos. Andere artiesten wachten