In deftig Hillegersberg hebben ze óók schulden

Sinds 1 juli zijn er vaste tarieven voor incassokosten. Ed Adelmund werkt voor Inkasso Unie, een van de laatste bedrijven die nog met debiteurenbezoekers werken. „Achter die mooie voordeuren zit veel verdriet.”

Donderdag 28 juni

Werkdagen beginnen om kwart over zes. Dan sta ik op en ga ik een half uurtje in gebed. Douchen, ontbijten, krantje lezen, hond uitlaten. Om half acht log ik in en ik kies de dossiers voor de dag uit, vandaag een stuk of twintig van de Inkasso Unie en ongeveer tien van geldverstrekkers voor wie we bijvoorbeeld hypotheekschulden behandelen.

Het is een dagje ‘kakken zonder douwen’, geen lastige gesprekken. Voor één mevrouw moet ik extra tijd nemen. Ze heeft problemen met haar zorgverzekeraar. Ze had alles in het werk gesteld om eruit te komen, maar vergeefs. Als klanten zoals deze mevrouw zeggen: ‘Je moet even luisteren’, moet je daar gelegenheid voor geven, ook al kost het meer tijd.

Gesprekken over een betalingsachterstand bij hypotheken vragen vaak meer tijd dan die over een ‘vergeten’ rekening. Mensen schrikken vaak, je hebt het hier over iemands huis. In Oud-Vossemeer sta ik voor een lege woning. De eigenaar is vertrokken, zonder dat de hypotheekverstrekker dat weet. Het nut van onze bezoeken is dit soort situaties aan het licht te brengen. Soms word ik al gadegeslagen van achter de ramen, ook nu is er iemand die me er spontaan op attendeert dat de betrokkene al een tijd weg is. Afgezien van wat meubels is de woning leeg en er ligt geen post op de mat. Toch maar een kaartje achtergelaten.

Na dertig bezoeken staat er 300 kilometer op de teller. Valt mee. Er zijn ook dagen van 500. Na het eten werk ik de administratie van die dag uit, een half uur werk vandaag. Het hoort erbij om ook na vijven te werken. Ik ben verder zo vrij als een vogel. Ik geniet vandaag van de omgeving en het weer, terwijl mensen op kantoor tegen de natte bloes van hun collega aan kijken.

Vrijdag

Met twee collega’s haal ik de nieuwe lease-auto op. Een Ford C Max, met een lekker hoge instap. Werkoverleg in de buurt van het kantoor in Eindhoven. Zo eens in de zes weken praten we bij. Vanaf 1 juli zijn de kosten die schuldeisers bovenop de vordering in rekening mogen brengen aan een maximum gebonden. Dat betekent dat incassobureaus minder betaald krijgen voor hun diensten.

Aan het einde van de middag een barbecue op kantoor, om het onderlinge contact warm te houden. Je merkt dat er op kantoor een andere kijk op de klant is dan bij de buitendienst. Voor de deur zie je de non-verbale expressie, je ziet hoe het huis eruitziet. Krijg je toch meer begrip voor de situatie van je klanten. De Inkasso Unie is een van de weinige incassobureaus met een buitendienst. Het is duur, maar het levert ook wat op. En de klanten waarderen het.

Om acht uur thuis, genieten van mijn vrije avond. Lekker klessebessen met mijn vrouw Ina.

Zaterdag

Uitslapen tot zeven uur. Vanaf negen uur stort ik me op de genealogie, dat doe ik al 35 jaar. Vroeger moest ik naar gemeentehuizen en archieven, nu vind ik veel online. Mijn vrouw en ik stammen allebei af van Karel de Grote. Karin Adelmund, de vakbondsvrouw en staatssecretaris, was mijn nicht. Vandaag ben ik op zoek naar de kinderen van een oudtante.

’s Middags ga ik met mijn vrouw op stap. Ze heeft geen rijbewijs, dus op zaterdag zeg ik: wat staat er op het programma? Naar Intratuin!

Zondag

Midden in de nacht sta ik op om mijn dochter en haar gezin naar Schiphol te brengen. Daarna nog een hazenslaapje en dan naar de kerk, de Evangelische Gemeenschap in Roosendaal. Daar zitten veel mensen uit allerlei kerken en richtingen. Veel zingen onder leiding van een praise team, begeleid door een groep muzikanten, een levendig geheel. Thuis heeft mijn vrouw een verrassing voor me. Vijf mierennesten! Tour de France gekeken en ’s avonds de EK-finale. Tussendoor zie ik dat het gif geholpen heeft, alle mieren zijn weg.

Maandag

De hond van mijn dochter logeert bij ons en staat om half zes aan mijn neus te likken. Mijn mijn broodtrommel ligt klaar, mijn vrouw verwent mij. Om acht uur vertrek ik naar Papendrecht, verder staan Hendrik-Ido Ambacht, Zwijndrecht en Rotterdam op het programma. Hoeveel adressen je op een dag kunt bezoeken, hangt af van de locatie: in de volkswijken in grote steden heb je ze soms huis aan huis. Dan roept de buurman zonder gêne: moet je niet bij mij wezen? Buiten de stad en in duurdere wijken zijn de afstanden groter. Soms kom ik bij recidivisten. Die zeggen: ‘O, ben je daar al weer?’ In sommige buurten is het een manier van leven. Maar ik kom ook in het deftige Hillegersberg. In de auto word ik gebeld door de moeder van de eigenaar van het lege huis in Oud-Vossemeer. Haar zoon is met vakantie. Ik krijg een nieuw adres, daar kan de bank mee aan de slag.

Dinsdag

Vandaag kom ik overal, van Goirle tot Goes. Mijn regio is grofweg Zuidwest-Nederland, soms Vlaanderen. Voor 25 euro rijd ik niet terug naar de andere kant van het land, dan verwijs ik naar kantoor. Maar als ik een telefoontje krijg dat er een flink bedrag opgehaald kan worden, bijvoorbeeld in Amsterdam, dan trap ik op het gaspedaal, desnoods op zaterdag.

In Tilburg sta ik voor een mooie jarendertigwoning voor een hypotheekschuld. Meestal willen mensen praten, maar deze mevrouw niet. Terwijl ik voor de tweede keer kom, en het erger is geworden. De schuld is inmiddels ruim drieduizend euro. Ik kom vaker in goede buurten. Achter die mooie voordeuren zit veel verdriet. Eén van beiden wordt werkloos terwijl het huis op twee salarissen is gekocht. Veel echtscheiding. En ook veel zzp’ers; als hun opdrachtgevers niet betalen, zitten zij in de ellende.

Het ergste vind ik het als er kinderen bij betrokken zijn. Je ziet gezinnen waar persoonlijke leningen met aflossingen van 800 euro per maand niet meer op te brengen zijn. Wat een toekomst. Maar juist daarom doe ik dit werk graag, omdat je iets kunt doen aan de sores van mensen.

Als je een tijd in de stad bent geweest, is het prettig om buiten te zijn. En ik rij nooit met tegenzin. Lekker alleen in de auto, nu met André Rieu, maar ik houd ook van oude jazz, en rond Rotterdam luister ik naar Radio Rijnmond.

Woensdag

In Duitsland is een deurwaarder doodgeschoten toen die een huurder kwam vertellen dat hij het huis uit moest. Die drift herken ik, mensen leven soms op een vulkaan. In Nederland zijn ook wel eens deurwaarders gegijzeld.

Zelf heb ik gelukkig weinig geweld meegemaakt. Toen ik nog belastingdeurwaarder was, ben ik door een boer van het erf geschopt. Vanachter, in mijn lendenen. Mensen beginnen soms met schelden en intimideren, maar meestal draaien ze bij als ze merken dat ik ook wil luisteren. Op het moment dat ze hun excuses beginnen aan te bieden, weet ik dat er een heel verhaal komt.

In Barendrecht kom ik bij een man die opleeft door mijn komst. Zonderlinge figuur, helemaal op zichzelf. Het komt voor dat mensen met opzet laat betalen, dan komt er tenminste iemand langs.

Vandaag heb ik alleen maar Inkasso Unie-klanten in de regio Rotterdam. Het hoogste bedrag was 2.500 euro, een schuld bij een zorgverzekeraar. Het beste is dan snel een regeling te treffen, want anders heb je binnen een half jaar het Centraal Justitieel Incassobureau achter je aan – ben je meteen 50 procent duurder uit.

Donderdag 5 juli

De vakantie staat voor de deur. In Spijkenisse was vanmiddag niemand thuis. Geen cent opgehaald. Om half vijf zit de dag er al op.