Geen sleet op Roger Federer

Roger Federer plaatste zich voor de achtste keer voor een Wimbledonfinale: een record. Hij kan een ander record – de zeven titels van Pete Sampras – zondag evenaren.

Superioriteit schuilt soms in kleine dingen als het vieren van een triomf. De beheersing waarmee tennisser Roger Federer vrijdagmiddag zijn zege in de halve finale op titelhouder Novak Djokovic vierde – zwaaien naar het publiek en een opgestoken duim – sprak in dat opzicht boekdelen.

De zesvoudige Wimbledonkampioen zei niet het gevoel te hebben gehad „een punt te willen maken”. Maar de boodschap was goed te verstaan voor eenieder die dacht dat de oude tennismeester op zijn retour zou zijn. Vooral Djokovic, die het afgelopen jaar zo nadrukkelijk de heerschappij in het mannentennis naar zich toe trok, heeft het signaal luid en duidelijk ontvangen: 6-3, 3-6, 6-4 en 6-3 voor de Zwitsers balkunstenaar.

Als Federer tegen Andy Murray zondag niet zijn zevende titel pakt, dan heeft de Zwitser in elk geval aan de Serviër duidelijk gemaakt wie van hen op Wimbledon de sterkste is.

Voor de achtste keer staat Federer (30) in een Wimbledonfinale en dat is een record. Even indrukwekkend als zijn prestaties op papier – bij bijna elke gewonnen grandslamwedstrijd breekt Federer wel een of ander record – is het niveau dat hij haalt in de herfst van zijn carrière.

Dat de huidige nummer drie van de wereld sinds de Australian Open in februari 2010 geen grandslamtoernooi meer gewonnen heeft, is met terugwerkende kracht een raadsel. De afgelopen twee partijen leek Federer ineens akelig veel op zijn former self, die tennisser die het recordaantal van zestien grandslamtoernooien won.

Eén uur en achttien minuten lang was de ‘andere’ halve finale op Wimbledon vrijdagmiddag alleen esthetisch gezien een interessant schouwspel, waarin de toptennissers hun indrukwekkende arsenaal aan slagen aan elkaar demonstreerden. Het publiek in Londen mocht er in stilte naar kijken. Klinisch werkten de vedetten zich door de eerste twee sets van de partij, die voor het Britse publiek uiteindelijk niet meer dan een voorprogramma was voor Murrays zege later op de dag.

Bij een 3-2 voorsprong voor Federer in de derde set werd het evenwicht tussen de twee tegengestelde superkrachten verstoord. Djokovic vertoonde op zijn eigen service ineens menselijke trekjes, toen hij bij 30-30 zijn tweede dubbele fout van de wedstrijd sloeg. Daarop volgde de spannendste rally tot dat moment, waarin de Zwitser moest buigen voor de strijdlust van Djokovic. Die zou deze langste game van de partij op moeizame wijze winnend afsluiten.

Voor Federer was dit het signaal dat hij ten koste van alles een uitputtingsslag moest voorkomen. Hij dicteerde met zijn forehand en het belangrijkste moment zou nog komen, aan het einde van de derde set. Terwijl Federer ver buiten de baan ‘geparkeerd’ stond, sloeg Djokovic een smash centimeters achter de baseline. Federer benutte het tweede breakpoint en won de derde set.

In snel tempo brokkelde de verdedigingsmuur van Djokovic in de vierde set af. Bij 4-1 en een 0-40 voorsprong leek Federer een gewonnen wedstrijd te spelen, toen Djokovic even zijn veerkracht toonde en drie breakpoints ongedaan maakte. Het was uitstel, meer niet. Federer werkte geduldig toe naar het moment waarop hij kon laten zien dat het heilige gras van hem houdt.

De 25-jarige Serviër heeft misschien de toekomst, maar Federer bewees over meer te beschikken dan enkel nog zijn schitterende erelijst. Als de Zwitser zondag Wimbledon wint verovert hij op Djokovic ook diens nummer één positie.