De grenzen over in het NRC Café - een verslag

In gesprek met Bart Wirtz in het NRC Café. In gesprek met Bart Wirtz in het NRC Café.

Jazz in the third space, of eigenlijk globalisatie, is een van de thema’s van dit North Sea Jazz festival. Gitarist Nguyen Le past uitstekend in dat thema.

Hij werd geboren uit Vietnamese ouders in Parijs, speelde in Franse en Duitse jazzorkesten, reisde over de wereld om albums te maken met talloze Westerse, Afrikaanse en Vietnamese muzikanten. Zijn muziek komt uit alle windstreken. Zo speelt hij niet alleen standards en moderne jazz, ook maakte hij diverse etnische songs, waaronder het album Tales from Viet-Nam. En hij nam een eerbetoon aan Jimi Hendrix, Purple, op.

Luister naar promo van Songs of Freedom op Spotify

Voor zijn laatste album, Songs of Freedom, maakte hij exotische interpretaties van songs uit de jaren zeventig, onder meer van The Beatles en Janis Joplin. Hoe dat werkt? “Ik luister naar de sound, en naar de groove. Toen ik naar Stevie Wonders I wish luisterde, wist ik bijvoorbeeld al snel dat ik voor de groove naar India moest. Daar heb ik samen met bevriende Indiase muzikanten een nieuwe invulling aan het nummer gegeven”, vertelde hij op vrijdagavond in het NRC Café.

Een etnische, exotische re-compositie van I wish ligt wellicht voor de hand, maar wat te denken van Led Zeppelin’s Whole lotta of love?

Op North Sea Jazz speelde Nguyen Le gisteravond met het Metropole Orkest onder leiding van Vince Mendoza, samen met John Scofield. Hoe is het om met deze beroemde Amerikaanse gitarist te spelen? Is er competitie? De gitarist lacht:

Je bedoelt een gitaaroorlog? Nee. Hij is een van mijn helden. Ik luister en kijk naar hem. En hij geeft mij de gelegenheid om mijn eigen spel te spelen.”

Van Monsieur Dubois naar solo in New York City

Bart Wirtz ging ook over de grens voor zijn tweede solo-cd Idreamer. Hij vertrok naar New York. De saxofonist verwierf bekendheid met bands als Monsieur Dubois, The Young Sinatra’s en het Artvark Saxofoon Kwartet, maar ging in zijn eentje naar New York. “Met een handvol eigen composities”, zei hij in het NRC Café op vrijdagavond. In New York wachtte onder meer de bekende trompettist Nicolas Payton. Hoe hij deze had weten te strikken?

“Hij heeft me ooit met Monsieur Dubois in de aankomsthal van North Sea zien spelen, en mailde me daarna. We hebben altijd contact gehouden.”

De samenwerking in Amerika verliep soepel, al gaat het soms wel anders. “Amerikanen zitten meer voor in de maat, waardoor het gehaaster klinkt. Ze eindigen ook bijna altijd sneller dan ze beginnen. Daar moest ik wel aan wennen.”

Bart Wirtz speelt vanavond om 21.30 uur in de Mississippi. De Amerikaan Sean Jones is te gast.

De mannen, pardon jongens, van Jazzmania Big Band hadden vrijdagavond hun optreden al achter de rug. De mannen, variërend in de leeftijd tussen de 15 en 20 jaar, zijn afkomstig van de Amsterdamse Muziekschool en het Amsterdamse Conservatorium. Voldaan ploften ze op de bank van het NRC Café. Ondanks hun leeftijd waren sommigen al een veteraan. “Ben je hier voor de eerste keer?” was de vraag aan een 15-jarige trompettist. “Nee hoor, ik heb hier al eerder gespeeld”, klonk het zelfverzekerd.

De Jazzmania Big Band logenstrafte de opvatting dat een big band voor oude mannen is, en iets uit het verleden. Of in hun eigen woorden: “big band is cool!” Maar kennelijk alleen voor jongens, want waren de meisjes? Ook op die vraag klonk een zelfverzekerd antwoord:

“De meisjes? O, die wachten backstage.”