Languissante Rufus Wainwright

Hij deed het. Omdat het een jazzfestival was, zoals hij zei, zong Rufus Wainwright één van zijn covers van Judy Garland. Mooier nog hem ‘The man that got away’ te horen zingen was de vervoering te zien waarin het lied hem bracht. Opera Hunk stond er op zijn T-shirt, en Wainwright is inderdaad zeer ‘opera’.

Wainwright is een zanger die loom in de klank kan hangen. Zo geeft hij zijn theatraal gearrangeerde gitaarpop zijn ballroom feel, waarin de melodie zwiert en schommelt. Vanavond klonk hij wel zeer languissant. Tot twee keer toe raakte hij de draad kwijt, en dat was tekenend voor zijn optreden.

Jammer was ook dat hij twee mensen uit zijn entourage twee nummers liet zingen van zijn overleden moeder, folkzangeres Kate McGarrigle. Zulke uitsptapjes zouden op een festival contractueel verboden moeten worden. Maar misschien voelde Wainwright zich toch al niet helemaal lekker en was hij blij met de pauze.

Springend door zijn oeuvre, van Out of The Game van zijn meeste recente album tot April Fools van zijn debuut, kwam hij uit bij Going to a town, het lied dat hem het dichtst bracht bij de hit die een zanger van zijn status verdient. Hopelijk is hij een volgende keer beter bij de les.