Pipi

W at er in gaat moet er ook weer uit. Je kunt zweten wat je wilt, maar als je tien bidons met dorstlesser en drie blikjes cola wegklokt weet je één ding zeker: dat je vroeg of laat moet pissen als een reiger. Zit je wel mooi met een probleem; in het peloton rijden geen mobiele Dixi’s mee.

Als je mazzel hebt, moet de geletruidrager ook pissen. Of anders wel de wereldkampioen of een andere hotshot waarmee niemand ruzie wil krijgen. Zodra die mannen het codewoord Pipi roepen en hun fiets pontificaal in de berm zitten, kun je zelf ook. Voeten aan de grond, broek naar beneden – aaaaaaaaaaahhhhh. Als je op tijd afknijpt kun je in het wiel van de geletruidrager en zijn ploegmaats terug peddelen naar de grote groep. Heel veel energie zal dat niet kosten – het is ten strengste verboden aan te vallen of het tempo te verhogen als de klassementsleider staat te pissen. Ik heb zoiets precies één keer meegemaakt: in een Spaanse etappekoers demarreerde mijn ploegmaat Alberto, toen leider Danilo Hondo (een veel te grote Duitser) zijn behoefte stond te doen. Het ontaardde in een ziedende achtervolging en een potje boksen op twee wielen. Hondo won en Alberto at zijn paella de volgende dagen door een rietje.

Maar wat als jij de enige bent wiens blaas op knappen staat? Als de geletruidrager maar stoïcijns bidonnetjes blijft wegtikken en geen andere vedette codewoord Pipi roept? Dan resten er twee opties:

1 Stoppen als het even rustig gaat en hopen dat ze niet ineens in gang schieten terwijl jij de klaprozen bewatert.

2 Van de fiets plassen. Don’t try this at home – dit is iets voor gevorderden. Je moet niet alleen goed kunnen sturen; je moet vooral heel rustig zijn op de fiets. Met hartslag 200 en stress tot in je oorlelletjes kun je nog zo nodig moeten – zonder ontspanning komt er geen druppel uit. Pas als je totaal relaxed bent kun je naar de zijkant van de weg sturen, je jongeheer naar buiten toveren en al rollend je blaas ontlasten. (Jammer voor die toeschouwers die net op die plek hun barbecue hebben opgezet.)

Tip: let op de windrichting. Je kunt je in het peloton in één klap persona non grata maken door al fietsend tegen de wind in te pissen. De Wit-Rus Hutarovitsj presteerde het in de Bayern Rundfahrt van dit jaar om 100 man tegelijk een golden shower te geven omdat hij recht in een straffe zuidwester zeek. Die wint dit jaar dus geen koers meer.

O ja. Er is ook nog een geheime derde optie: in je broek plassen. Klinkt ranzig. Is het ook. Maar het is een laatste redmiddel. Als het kilometerslang alleen maar knetterhard gaat en je moet zo nodig... Dan heb je uiteindelijk toch liever een natte broek dan een ontploffende blaas. Heerlijk, dat moment dat je ein-de-lijk de sluizen kunt openzetten. De opluchting! De bevrijding! Die vieze gezichten van je collega’s, van de toeschouwers, of van de rondemissen straks op het podium – het maakt je ineens allemaal geen zak meer uit.

Beschaving is een overschat begrip als de nood hoog is.

Thijs Zonneveld is NRC-redacteur en oud-wielrenner.