‘Ik wil je’, jammer ik passages uit de Fifty Shades-trilogie

Christian zet me neer op de houten vloer. Ik heb geen tijd om mijn omgeving te verkennen – ik kan mijn ogen niet van hem afhouden. Ik ben in trance... Ik kijk naar hem zoals je naar een zeldzaam roofdier kijkt, dat op het punt van aanvallen staat. Hij ademt zwaar. (...)

Uit zijn ogen spreekt woede, drang en pure, onvervalste lust.

Holy shit! Ik zou spontaan in brand kunnen vliegen, alleen al door naar hem te kijken.

„Sla me alsjeblieft niet”, smeek ik fluisterend.

Uit: Vijftig tinten grijs

„We hebben niet lang de tijd”, zegt Christian tegen de ober als we gaan zitten. „Dus we nemen ossenhaas, medium gebakken, bearnaisesaus en wat groene groenten – wat de chef in huis heeft. En breng me de wijnkaart.”

„Natuurlijk meneer.” De ober is beduusd door Christians kalme efficiëntie en snelt weg. Christian legt z’n blackberry op tafel. Jemig, heb ik nog iets te kiezen?

Uit: Vijftig tinten donkerder

„Ik wil je”, jammer ik. „Alsjeblieft.”

Ik hoor hem vlak bij mijn oor zachtjes hijgen.

„Dan krijg je me, Anastasia.”

Hij komt overeind en ramt zich in me. Ik gil, mijn hoofd slaat achterover, ik ruk aan de handboeien als hij mijn g-spot raakt, zodat ik overal tintel – een heerlijke, verrukkelijke kwelling en ik kan me niet bewegen.

Uit: Vijftig tinten vrij