Grillige performance Jill Scott

De avond leek rijp voor een messcherp funkconcert na de flitsende opening van Jill Scott. De drie smakelijke dansers met geinige, synchrone danspasjes zagen er even strak uit als de blazers en de ritmesectie combineerden. Maar daarna leek de dit jaar veertig geworden r&b-diva aan wat een gedicht leek – ze publiceert ook gedichten. Dat

Jill Scott op vrijdagavond in de Nile. foto Koen Smeets

De avond leek rijp voor een messcherp funkconcert na de flitsende opening van Jill Scott. De drie smakelijke dansers met geinige, synchrone danspasjes zagen er even strak uit als de blazers en de ritmesectie combineerden. Maar daarna leek de dit jaar veertig geworden r&b-diva aan wat een gedicht leek – ze publiceert ook gedichten. Dat werd een lied, maar de aanpak was symptomatisch. Het optreden verloor snel aan richting.

Eerst speelden ze de hits The Way en So in Love, eigenlijk een zwoel swingend duet met Anthony Hamilton. De drie dansers bleken The Pipes te heten en ook te kunnen zingen, zodat deze moderne r&b-klassieker een sixtiessoulkwaliteit kreeg: hecht ritme, vloeiende melodie.

Maar Jill Scott wilde weten of we wel echte liefde kenden, en of we ons konden laten horen en of we konden invallen bij de refreinen. Haar theatrale kant – ze acteert ook – toonde ze in een klein toneelstukje met een spraybus voor ‘frisse ballen’.

De grillige Scott kan alles met haar stem en dat liet ze merken, maar ze legt niet in elke noot evenveel gevoel. Dat maakte de ballades die volgden onbevredigend. Tegen het einde ging het tempo weer omhoog, en deed ze soepele uitvoeringen van publieksfavorieten als het pittige A Long Walk en het onverwoestbare Gold, I’m living my life like it’s gold. Zo had ze de hele show wel mogen vullen.