Column

Diamond

Geweldige naam van die afgetreden bankier van Barclays. Diamond! Dat verzin je niet als columnist of cabaretier. Hij verdedigde zich deze week met verve tegenover een aantal Britse parlementariërs. En ontkende alles. Dat zijn medewerkers met rentes liepen te klootviolen wist hij gewoon niet. Dus was hij onschuldig. Dat hij later via bankbonussen miljoenen opstreek? Daar kon hij niks aan doen. Dat was een beslissing van zijn vriendjes in het bestuur van Barclays geweest. Waarom hij die miljoenen kreeg? Omdat hij het zo goed had gedaan. Hij wist namelijk niet wat zijn medewerkers deden. En als je dat niet weet, dan ben je een topbankier.

Waar is de ouderwetse bankrover? Eentje die met een pistool een filiaal binnenstapt, de klanten en het personeel bedreigt en dan met een stevige directiebonus het pand verlaat. En dan wordt aangehouden en alles ontkent. Een dure advocaat pleit hem glorieus vrij. Maar hoe betaalt een vrijgesproken bankrover zijn dure advocaat? Dat zijn toch vaak jongens met een mooi Amsterdams grachtenpand, een Aston Martin in de parkeergarage, her & der wat stevige alimentaties, niet vies van regelmatig kanen in sterrententjes en gek op glimmertjes van de betere juweliers. Een Bram dus.

Hoe betaal je zo’n Bram als je officieel geen geld hebt? Je bent als bankrover vrijgesproken. Dan moet het cash. Handje contantje. Dat mag niet, maar het kan niet anders.

Deze week zei Bram dat het in het belang van de privacy van zijn cliënt is dat het honorarium hem in een blanco loonzakje wordt overhandigd. En dat alle advocaten het zo doen. Grappig dat Bram over het belang van privacy sprak en zelf regelmatig aanschuift aan de roddelkontentafel van een RTL-Boulevard, waar ieders ziektes, scheidingen, faillissementen en zelfmoorden puur amusement zijn.

Volgens een vriend van de deze week door suïcide omgekomen Jos van Hal Scheffer hadden Boulevard en de Telegraaf een stevige bijdrage geleverd aan de wanhoop van het Statenlid. De Telegraaf had het over druk van de media. Dat is humor. Je kunt moeilijk zeggen: We zijn medeplichtig! Dat zal Albert Verlinde ook niet zeggen. Die zal eerst een advocaat raadplegen eer hij zijn bek opentrekt. Ik vrees een dure advocaat.

Binnenkort komt Bram voor een tuchtrechter en die zal oordelen. Even dacht ik: misschien moet de politiek hier iets aan doen. De wetten op het gebied van de blanco envelopjes eens goed aanscherpen. Maar dat is best ingewikkeld. Een van onze vooraanstaande politici, een man die geruime tijd het lichtbruine kabinet van de altijd lachende Rutte stevig in het zadel hield, werd onlangs door deze dure advocaat juridisch bijgestaan. Die politicus mag niet zeggen hoe hijzelf aan zijn geld komt. De meeste geldschieters schamen zich namelijk dat ze zijn rechtse haatzaaierspartijtje steunen en doen dit anoniem. Laatst was dat nog een zaak in het parlement. Zal de politicus de advocaat ook met een blanco envelopje betaald hebben? Zou zomaar kunnen. Van zo’n politicus kan je niet verwachten dat hij financiële transparantie eist. Wel leuk dat hij graag mag oreren over mensen die illegaal een uitkering opstrijken.

Deze week probeerden twee teleurgestelde aanhangers zijn partij grote schade toe te brengen door uit de fractie te stappen. Een volstrekt ongeloofwaardige wanhoopspoging. Jaren heulen met die blonde en dan tot het inzicht komen dat hij niet deugt. Voor echte eliminatie van je partij heb je een Tofik Dibi nodig.

Maar dat zijn onze politici. Ton Elias een stukje plofkip in zijn mond zien proppen? Ze kunnen nog geen tweedehands tank aan een stel corrupte Aziaten slijten. Iemand de zaak rond de JSF gevolgd? Juncta Juvant, het goede doel van Stork, dat op gluiperige wijze allerlei belangrijke ambtenaren bij elkaar bracht. De JSF wordt afgeblazen, hoewel tabakslobbyist en longkankerpromotor Hans Hillen zich hier nog niet bij neerlegt. Wat hij moet doen? Een goede advocaat zoeken. Hoe je die betaalt? Zwart! Diamonds are forever!