Trompetten van veraf

popEdward Sharpe & The Magnetic Zeros: Here ***

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros uit Los Angeles bestaat uit maar liefst tien muzikanten. Aangevoerd door zanger/voorman Alex Ebert spelen ze het soort hippiemuziek met vernuftige aanpak en verzorgde samenzang die we kennen van bijvoorbeeld The Byrds. Het hippieaspect spreekt vooral uit de naïeve vrolijkheid die in de liedjes doorklinkt. Op de tweede cd Here is die vrolijkheid verder doorgevoerd dan op debuut-cd Up From Below (2009). In het vlotte, door korte banjoklanken aangevuurde I Don’t Wanna Pray is de naïviteit te dik aangezet. Andere nummers zijn origineler, en gloriëren door de fijnzinnige tekening van de instrumentaties. Bijvoorbeeld in het langzame en duistere Dear Believer en Mayla, waarin veraf klinkende statige trompetten een onverwacht uitzicht bieden. De stemmen van zanger Alex Ebert en zangeres Jade Castrinos wisselen elkaar af. Maar wie er ook aan het woord is, allebei klinken ze krachteloos. Krachteloosheid is een kenmerk van Edward Sharpe, niet alleen in de zang maar ook in de instrumenten, die met opzet van veraf lijken te zijn opgenomen. Dat geeft in nummers als All Wash Out en Fiya Wata een mooi spookachtig effect.

Optreden: 6 juli, Max, Amsterdam.