Kinderen, moet je er nou wel of niet aan beginnen...

Friends with Kids

Regie: Jennifer Westfeldt. Met: Adam Scott, Jennifer Westfeldt, Kristen Wiig, Megan Fox. ***

Starbuck

Regie: Ken Scott. Met: Patrick Huard, Julie LeBreton, Antoine Bertrand, Igor Ovadis. ***

Deze week gaan twee jonge-ouderkomedies in roulatie: Friends with Kids en Starbuck. De eerste een vrij originele ‘romkom’ uit Hollywood, de tweede een warme feelgoodfilm uit Canada, beide gesitueerd op een gevaarlijk kruispunt in de relatie: de komst van kinderen. Friends with Kids wrijft dat direct in, als kribbige ouderparen samenkomen voor een reünie. ’s Avonds blijkt in gevatte dialogen aan de dinertafel dat het leven voorbij is en seks voltooid verleden tijd. Zo vermoeiend of saai is alles, dat de laatste twee vrijgezelle vrienden besluiten het anders aan te pakken. Julie (Jennifer Westfeldt), licht in paniek nu de biologische klok doortikt, krijgt van haar beste vriend Jason (Adam Scott) een aanbod: waarom niet samen een baby maken en het kind opvoeden alsof ze broer en zus zijn? Zonder seks en romantiek vooraf is er ook geen teleurstelling achteraf. Uiteraard ontpoppen Julie en Jason zich tot verbijstering van hun vrienden tot ideale ouders. Zolang het duurt, want ze krijgen beide relaties en liefde en jaloezie steken alsnog de kop op. En hoe ondeugend men ook stoute grappen maakt over penismaat en strakke vagina’s, en hoeveel best verrassende wendingen de film ook telt: een happy end is en blijft een bevestiging van het bekende patroon.

De Canadese feelgoodfilm Starbuck is iets vreemder. Hoofdpersoon is David Wozniak (Patrick Huard), een ongeschoren luilak van rond de veertig die werkt in zijn vaders slagerij en zonder succes wiet tracht te kweken, want hij is een woekeraar nog 50.000 dollar schuldig. Zijn vriendin is zwanger, maar zij vindt hem volstrekt ongeschikt als vader. De kindman die moet opgroeien: bekend terrein. Maar David, eigenaar van eersteklas sperma, blijkt in zijn jeugd als zaaddonor te hebben geschnabbeld en door fouten van de zaadbank nu vader te zijn van 533 adolescenten. Van hen proberen er 142 via een rechtszaak de kliniek te dwingen zijn identiteit te onthullen: David liet zich indertijd als ‘Starbuck’ registreren. David vecht dat aan, maar nieuwsgierigheid wint en al snel hangt hij stiekem de beschermengel uit voor zijn kinderlegioen. Terwijl de vraag „wie is Starbuck?” de halve wereld bezighoudt, ontdekt David dat het ook fijn is om vader te zijn.

Beide films gaan eigenlijk over een tegenwoordig als relevant ervaren vraag: waarom mijn vrijheid opgeven voor een kind? In Starbuck maakt, dankzij de slonzige charme van Patrick Huard, aannemelijk dat ouderschap zowaar een verrijking kan zijn. In Friends with Kids is de baby slechts een vehikel voor een omgekeerde romkom: eerst ouderschap, dan liefde, dan seks. Maar over ouderschap en het gezin heeft de film, zoals de meeste recente Amerikaanse komedies, niks vrolijks te melden.