Echte Amerikaanse zeeburgers

Culinair gezien is het schrijven van een masterscriptie geschiedenis niet zo interessant. Ik leefde anderhalve maand hoofdzakelijk op cafeïne en nicotine.

Koken zat er even niet in. Maar je zoekt toch afleiding. Omdat het schrijven van een masterscriptie over het algemeen vrij lang duurt, wordt dat vanzelf een soort kunst. Noem het procrastineren voor gevorderden. De hond aaien en de plantjes water geven deden het gewoon niet meer voor me.

Zo las ik op een middag op het toilet eens de kleine lettertjes in mijn paspoort. Op de binnenkant van de kaft verzoekt de minister van Buitenlandse Zaken „alle overheden van de bevriende staten aan de houder van dit paspoort vrije en ongehinderde doorgang te verlenen alsmede alle nodige hulp en bijstand te verschaffen”. Dat doet hij „in naam van Hare Majesteit de koningin der Nederlanden, prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz.” Dat staat er letterlijk, „enz. enz. enz.”, kijk maar na.

Ik zie een heel klein meisje met een hoelahoep voor de hekken van Soestdijk staan: „Mevrouw, komt Beatrix, prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz. buiten spelen?”

Maar een mens kan veel leren van het schrijven van zo’n scriptie. Zo kan ik alle vijftien voormalige Sovjetrepublieken op alfabetische volgorde opnoemen. Ook kwam ik erachter bij het opslaan van mijn vierde hoofdstuk dat je hoofdstukken beter niet kan nummeren in Romeinse cijfers met een ‘H’ ervoor.

De belangrijkste conclusie was dat de Amerikanen een blijvende politieke en militaire aanwezigheid in Europa ook na de Koude Oorlog als een vitaal nationaal belang zagen. Daarom bestaat de NAVO nog steeds.

Nu de scriptie is ingeleverd, heb ik mij voorgenomen me voorlopig even niet meer druk te maken over de Amerikaanse politieke en militaire aanwezigheid in Europa. Ik richt mij liever op de Amerikaanse culinaire aanwezigheid in Europa. Die kan namelijk nog wel een zetje gebruiken. Het meest van alles mis ik de echte Amerikaanse crabcakes.

Haal het vlees uit de krabscharen, als het goed is hou je ongeveer 300 g vlees over. Probeer het zo veel mogelijk in grove brokken te houden. Spreidt het uit over een diep bord of een platte schaal. Bestrooi het vlees met peper, zout en de panko (Japans broodkruim).

Snipper de ui. Schil de selderij en snij die even fijn als de ui. Klop het ei schuimig en vervolgens de yogonaise, mosterd, de worcestershiresaus en tabasco erdoor. Stort het ei uit over de krab. Strooi de selderij, ui, peterselie, dille en het bakpoeder erover en meng alles voorzichtig.

Zet het even weg in de koelkast om op te stijven. Vorm er 4 burgers van. Bruin een flinke klont boter op laag vuur en bak de crabcakes zachtjes(!) aan beide kanten goudbruin en gaar.

En Sovjetkernwapenarsenaal is een geweldig galgje-woord.