The Kik speelt geen geen beat maar biet

Dave von Raven is zanger van de Rotterdamse beatband The Kik. „Ik ben blij dat het geen 1960 meer is, want dan moesten al die platen van The Beatles nog uitkomen.”

Muziekjournalist

O een warme dag meldt Dave von Raven (31) zich bij de Euromast in een strak Italiaans maatkostuum. Hij heeft het niet warmer dan iemand in een trainingspak, zegt de zanger van The Kik. „Op het podium wil ik er goed uitzien. Het is een kleine stap om dat in het dagelijks leven ook te doen. Ik snap er niks van dat je zakenmensen ziet lopen in goedkope confectiepakken. Als je dan toch voor je werk een kostuum aan moet, waarom dan niet meteen iets moois? In de sixties liepen popmuzikanten er veel beter bij dan nu. Ik wil me onderscheiden met een mooi pak, strak om de beentjes.”

The Kik maakt beatmuziek uit de grond van hun vijf jongensharten. Of misschien moeten we bietmuziek zeggen, want na twee Engelstalige 45-toerenplaatjes zingen ze op hun debuutalbum Springlevend alleen nog in het Nederlands. De zomerhit Simone, een lied dat blijft hangen zodra je het één keer gehoord hebt, is er niet minder Beatle-esque om. Felle staccatogitaren, snijdende zangharmonieën. „The Beatles zijn mijn favoriete band. Vanaf mijn elfde heb ik alles van ze verzameld. Mijn muren hingen vol met hoezen en foto’s. Het bandjesgevoel dat ze uitstraalden, vier jongens die samen een sigaretje rookten in de oefenruimte. Dat wilde ik ook.”

Von Raven noemt zich een „voltijd-beatle”. Vanaf september is The Kik de huisband bij De Wereld Draait Door. Von Raven verdeelt zijn aandacht over de band en klussen als discjockey en presentator, onder meer van de VPRO-kinderserie Gluren bij de Buren. Eerder was hij zanger van The Madd, een band die in het Engels zong. „Toen dat creatief op was heb ik serieus overwogen een kantoorbaan te nemen. Dat duurde ongeveer een maand, voordat ik me realiseerde dat dit hetgeen is wat ik de rest van mijn leven wil doen. Entertainen zit me in het bloed. Ik heb lang genoeg van negen tot vijf dozen op elkaar gestapeld in een donker magazijn om te weten dat het leven van een armlastige popmuzikant zo slecht nog niet is.”

Vergeleken bij Den Haag en Amsterdam is Rotterdam van oudsher geen beatstad, stelt hij vast. „Dit was een echte werkstad, zonder frivoliteiten als beatbandjes. Liverpool was weliswaar ook een stad van harde werkers, maar daar hing die hele popcultuur gewoon in de lucht. Popmuziek was nog nauwelijks op radio en televisie, dus je kwam er ook niet verder mee. Bij mij zit die hele beatcultuur in het bloed. Ik ben blij dat het geen 1960 meer is, want dan moesten al die platen van The Beatles nog uitkomen. Ik kan nu muziek maken met kennis van al dat moois, terwijl we in de studio gebruik maken van digitale techniek. The Kik vertegenwoordigt het beste van twee werelden.”

Hun vrolijke uitstraling op het podium en in videoclips is geen ingestudeerde pose. Zanger/gitaristen Dave von Raven en Arjan Spies, bassist Marcel Groenewegen, drummer Ries Doms en toetsenman Paul Zoontjes hebben het oprecht naar hun zin als ze samen spelen. „Dat enthousiasme moet er zijn, want anders heeft een band als de onze geen bestaansrecht. Het is geen zware muziek die we maken, maar de intentie is bloedserieus.”

Eigenlijk is het Nederlands een exotische taal voor beatmuziek, vindt Dave. „Het hóórt natuurlijk in het Engels, de taal van The Beatles en de Stones en The Kinks. Wanneer je The Beatles Sie liebt dich in het Duits hoort zingen, klinkt dat op het eerste gehoor best raar. Des te groter is de uitdaging voor ons, want de Nederlandse taal heeft harde klanken en een hoekigheid die je in het Engels niet hebt en die je in het ritme moet zien te passen. Desondanks rolde een nummer als Simone er in één klap uit. Een lichtgewicht liedje, al zeg ik het zelf. Ik vind het lekker om in mijn moerstaal te zingen. Bovendien wordt er nu eindelijk naar onze teksten geluisterd.”

The Kik eert zijn helden. Ze spelen een dampende cover van The Monkees’ Pleasant valley Sunday, vertaald als Zevenhuizen zondag. Het nummer Van wie hij was en wie hij is gaat over de Rotterdamse wielrenner Willem Koopman, de sprintkampioen op de baan die in 1967 werd betrapt op amfetaminegebruik. Koopman is een tragische figuur geworden die een eerbetoon verdient, vindt Von Raven. Ook coveren ze Want er is niemand van Armand, de protestzanger uit de jaren zestig die door The Kik en Lucky Fonz III werd uitgenodigd om het lied nog eens samen met hen te vertolken. „Armand is een van de weinige muzikanten van toen die nooit van zijn geloof is gevallen. Hij zingt nog steeds voor zijn brood en hij staat onverminderd achter alles wat hij toen gezongen heeft. Vergeleken bij hem is Bob Dylan eigenlijk maar een prutser. We hoefden maar één woord aan de tekst te veranderen. De gulden uit het lied van toen is nu een euro geworden.”

‘Springlevend’ is uit bij Excelsior/TopNotch. Kik staat in augustus op Lowlands. Meer informatie op thekik.nl