Het is zomer

Zijn vier warme dagen en twee zwoele nachten genoeg om te stellen dat de zomer is begonnen? Alles wijst erop: zon, Tour de France en partijcongressen als opwarmertje voor de komende verkiezingsstrijd. Mijn collega’s boeken tickets naar verre en warme oorden, ik check de tent die ik op een Franse camping wil opzetten. En afgelopen weekend waren mijn vriendin en ik te gast op één van de eerste barbecues van het seizoen.

Voor het vlees komen we te laat, maar het gezelschap is fijn en later die avond belanden we bij een Turkse eetzaak om onze nachtelijke honger te stillen. Tafeltjes voor vier personen, posters van Turkse kuststreken en een staf die zo’n dertig eters voorziet van een snel en lekker broodje kebab. Turkse muziek uit de boxen, Studio Sportzomer op de flatscreens aan de muren (met het geluid uit: dat dan weer wel). We bestellen cola en kebab. Gewoon in het Nederlands: Dit is Amsterdam-West. Bij het afrekenen bedank ik de jongen achter de kassa in het Turks en wens ik de ober nog een prettige avond. De daaropvolgende dialoog voltrekt zich ook in het Turks:

„Ben je Turk, broer?”

„Ja.”

„Drink een kopje thee!”

„Nee, nee, maar bedankt voor alles.”

„Van het huis!”

„Nee, nee, echt niet, dank je.”

„Volgende keer dan!”

„Prima, de volgende keer!”

En ineens dwaal ik in gedachten af naar die lunch in Antalya, vorige zomer: bovenop een rotswand die in de Middellandse Zee uitliep, hadden we uitgebreid gegeten, vers geperst vruchtensap en vele glaasjes thee gedronken. Toen de ober ons, in het Turks uiteraard, kwam vragen of we verder nog iets wensten, vroeg ik aan mijn vriendin waar zij zin in had: Fruit? Espresso? De ober richtte zich verrast op, alsof hij een schokje kreeg, hij boog zich weer naar ons toe en vroeg in het Nederlands: „Zijn jullie Nederlanders?”

Het werd even stil.

„Ja...”

„Waar komen jullie vandaan?”

„Amsterdam.”

„Ik ook!...Drink een kopje thee!”

„Ja, eh.. .ja... Graag!”

We dronken thee en hij vertelde hoe hij, geboren Amsterdammer, na zijn hbo-toerisme Amsterdam had verruild voor Antalya. Hij was er gelukkiger. Toen hij ons de rekening bracht, waren de vruchtensapjes, de koffie en de thee doorgestreept.

„Van het huis”, zei hij. In het Nederlands.

„Tot de volgende keer”, sloot ik af in het Turks.

Misschien is Antalya toch een fijne reisbestemming deze zomer? Vanavond voorzichtig mijn vriendin voorstellen die tent weer op te bergen.